Maurice Kip

Dag mijn lieve jongen.
Vandaag weer de 21ste en dus ook weer een bericht voor jou.
Maar deze keer maak ik het niet lang, omdat de laatste weken heel heftig zijn verlopen allemaal en we hier thuis nog veel moeten regelen. Ook is het op dit moment gewoon te emotioneel en zal ik je later meer vertellen.
Ik hoef je weinig uit te leggen wanneer ik je zeg dat je meest geliefde oom afgelopen woensdag is overleden.
Eigenlijk kan ik op dit moment alleen maar zeggen dat ik hoop dat jullie elkaar "hierboven" al zijn tegengekomen.
Dan weet en begrijp je al heel veel.
Heel veel liefs en dikke knuffel van ma, die het op dit moment bijzonder zwaar heeft. Die twee waren een speciale eenheid.
Dag Maurice. Gelukkig weet ik dat je alles aanvoelt dat er veel meer achter deze woorden schuilt.
Van mij ook dikke knuffel. Tot later. 

Dag mijn lieve jongen,
Het is al laat.Tijd om naar bed te gaan,maar ik wilde nog een opmerking maken over het mooie bloempje met bijgevoegde envelop dat we in de namiddag aantroffen op je graf.Omdat het vandaag lekker warm was, wilden we het water bij de verschillende bloemen verversen, viel ons de bloem en envelop gelijk op.
Op de envelop stond jouw naam en ook die van ons.
Bij het openen van de envelop zagen we weer de naam van je oud-leraar Engels, Hans.
Ik heb al eerder beschreven hoe jullie relatie vroeger was als docent en leerling en ik later ontdekte dat ik zijn zoon Nederlands gaf.
Elk jaar brengt hij op 21 mei jou bloemen zonder dat wij hem vaak zien of spreken.
Ik herinner me nog wel dat hij vroeger ook als beginnend leraar begon in het toen nieuwe gebouw.
Zal mijn best doen om hem te bedanken.
Dat wilde ik dus schrijven tot ik het bericht van Wilma las.
Voor ons als ouders natuurlijk ook fijn te lezen.
Heel bijzonder dat zij twee jonge vrouwen tegenkwam die jij als jonge meisjes als mentor nog hebt begeleid.
En voor ons ook fijn te lezen dat je ook nog steeds voortleeft in hun herinneringen. Hoe is het toch mogelijk dat Wilma met deze twee oud-leerlingen in gesprek kwam in deze tijd? Ook speciaal dat ze later ook nog familie van elkaar werden.
Op reis naar de begrafenis van Hans kwamen ma en ik ook nog langs de plaats Laren.
Ook daar kwam het gesprek op Wilma die daar heeft gewoond.Bij haar had je ook een soort eigen kamer waar je kon slapen zodat je niet naar huis hoefde in de nacht waneer er iets te doen was van school of op stap was daar met vrienden.
Laren blijft voor ons nog altijd de plaats van Wilma met haar ouders en Albert Mol.Die laatste zullen de ouderen onder ons nog wel kennen.
Wilma is al lang naar Lochem verhuisd, maar bepaalde herinneringen blijven gewoon.
Vond het fijn dit bericht van Wilma vandaag toch nog te hebben gelezen.
Jammer dat ik geen foto kan sturen van al die mooie bloemen op je graf.
Ik ga nu naar bed.
Liefs en dikke knuffel van ma voor jou Maurice.
Groeten en kus van mij. 

Vandaag en vorige week vrijdag... de 21e en de dag na Hemelvaart... maar ook gisteren, wanneer wordt er eigenlijk niet aan jou gedacht Maurice?
En hoezo gisteren? Nou een spontane supermarkt ontmoeting ontaarde in een gesprek waarin ik met 2 oud leerlingen herinneringen aan jou ophaalde. En ze blijken nu schoonzussen te zijn, kwam ze onafhankelijk van elkaar in het gangpad tegen. De oudste, Loes, was leerling in jouw eerste mentorklas, waar je het gedicht voor maakte. Ze deed examen in 2004, om nooit te vergeten natuurlijk. De andere, Moniek was je mentorleerling in de brugklas in 2002-2003. Het gesprek begon over het overlijden van Hans en ik had al vernomen dat je vader nog gesproken heeft op de uitvaart. Onze collega Mirjam belde me daar vrijdagavond over.
Jij moest altijd de cijfers invoeren in het cijferprogramma, omdat Hans zei dat hij dat niet kon. Later kon hij prima met computers: voor de huisjesverhuur in Spanje... Dat er maar 2 computers stonden in de personeelskamer, onvoorstelbaar toch? Nu slepen we allemaal met minimaal 1 laptop door de school...
Toch bijzonder hoeveel er dan verandert in "slechts" 22 jaar. Maar wat niet verandert zijn de herinneringen die we aan jou hebben. Ook al waren Loes en Moniek nog "pubers", ook op hen heb je een onuitwisbare indruk gemaakt. Want ook zij lezen nog wel eens hier op het register...

Fijn te lezen dat er nog altijd zoveel aandacht is voor je sterfdag en je ouders en broer zoveel steun mogen ervaren.
Liefs 

Dag mijn lieve jongen,
Zoals ik je al had beloofd, kom ik nog even weer bij jou terug.
Zoals ik al een beetje verwachtte, kwamen er nog enkele andere bezoekers.
Met je vriend Rik zaten we vanmiddag nog een poos gezellig bij elkaar en konden we met zijn drietjes over verschillende dingen van vroeger praten. Over jullie vriendengroep en belevenissen en zijn rol hierin. We zijn nu 22 jaar verder. Hij was toen het "broekie" van de vriendengroep, maar heeft intussen een vrouw en drie dochters, waarvan al twee in het voortgezet onderwijs zitten. Zelf werkt hij intussen alweer jaren als meester in het basisonderwijs. Fijn om weer verschillende herinneringen op te halen.
Ook vanavond hadden we weer bezoek dat nu weer opgestapt is.
Het is toch wel speciaal en voor ma en mij ergens ontroerend dat we na 22 jaar nog verschillende vormen van reacties op jouw overlijden ontvangen. Op je graf staan weer prachtige bloemen die daar ook van getuigen. Ze zijn voor jou bestemd, maar vormen voor ma een mij gevoel van troost.
Fijn dat Trees en Jouk hier ook aan jou gedacht hebben. Zij weten maar al te goed, hoe een dag als deze kan zijn als ouders die weten hoe het kan voelen je kind te te verliezen.
Ik sluit hier deze speciale dag nu af.
Heel veel liefs en dikke knuffel en kus van ma.
Tot later Maurice.
Hoop dat je al contact met je vriend Hans hebt gehad "daarboven". 

Lieve mensen,

Vandaag is leeg,
is groot,
is missen.

Vandaag is veel,
maar zoveel niet...

Weet dat we aan jullie denken vandaag
aan Maurice en jullie grote
verdriet.

Lieve groet,
Trees en Jouk 

Dag mijn lieve jongen,
Alweer een berichtje van mij in deze maand. Vandaag, omdat het weer de belangrijkste 21ste van het jaar is.
Dit jaar al 22 jaar geleden dat je ons verliet. Waar blijft de tijd toch?
Vanmorgen al op tijd door je vriendin uit Borculo gebeld. Onvoorstelbaar eigenlijk dat ze dit nu al 22 jaar elke 21ste van de maand doet. Ook al verscheidene appjes met steunbetuigingen ontvangen. In jouw tijd zullen we dit msn-berichtjes of sms-berichtjes hebben genoemd. Ik heb het vaker over deze digitale ontwikkelingen gehad.
Daarnaast kaarten via de post en digitaal.
Niet te vergeten de bloemen die onze gasten van vanmorgen hebben meegenomen en zijn er bloemen bezorgd door de bloemist, omdat deze mensen wegens vakantie verhinderd waren hier te komen.
Natuurlijk had moeder wat lekkers bij de koffie en lekkere soep en broodjes voor tussen de middag.
Voor ma en mij toch fijn dat ze aan jou denken en dit aan ons willen laten weten. Zelfs na 22 jaar waarin in de loop van de jaren al veel is veranderd. Mensen die vroeger ook altijd kwamen, zijn intussen al overleden bijvoorbeeld.
Ik verwacht in de loop van de middag en vanavond nog wel een aantal mensen.
Daarom sluit ik nu eerst af en hoop je vandaag nog weer even te spreken hier.
Extra dikke knuffel en kus van ma voor jou Maurice.
Als alles goed gaat, komt ons "sterretje" hier weer op vakantie.
Letterlijk van sterretje naar ster gegaan. Dag Maurice. 

Dag mijn lieve jongen,
Op dit moment ben ik weer alleen met je moeder in de kamer op deze vrijdagavond na Hemelvaartsdag. Op een week na is het 22 jaar geleden dat ma en ik in een zelfde situatie hier zaten en tot overmaat van ramp er een politieagent aan de deur kwam met het verschrikkelijke nieuws over wat er met jou gebeurd was. Niet te beschrijven gewoon.
Vanavond kunnen we ook terugkijken op de belevenis die ma en ik hebben ondergaan bij de bijeenkomst van vanmiddag betreffende de begrafenis van je vriend Hans van Lier.
Ma en ik zijn "blij" dat we allebei getuige waren van de afscheidsdienst van Hans. Ik heb je gisteren al geschreven wat er gebeurd is en wat er voor ons op het programma stond.
Het was een heel mooie dienst vonden wij. De drie zonen hebben allemaal hun bijdrage geleverd om op een waardige manier afscheid te nemen van hun vader.
Zoals ik je gisteren al vertelde mocht ik mede namens jou ook nog iets zeggen en natuurlijk heb ik dat gedaan.
Gelukkig kreeg ik van enkele mensen een compliment voor wat ik heb gezegd over jullie relatie en ook met die van Ietje.
Enkele van die complimenten waren van oud-collega's. Zij kwamen na afloop van de begrafenis bij het koffiedrinken naar me toe om te zeggen dat ze zich helemaal weer herkenden in wat ik vertelde over jullie twee. Natuurlijk heb ik geprobeerd het verhaal zoveel mogelijk vanuit jouw perspectief te vertellen. Natuurlijk leverde het gesprek van computergebruik op school de nodige hilariteit op en ook het verhaal over het motorritje met het meisje dat bij Ietje op bezoek was, heb ik verteld, maar was alleen herkenbaar voor Ietje.
Ma en ik hebben de ons bekende mensen van toen natuurlijk jarenlang niet meer gezien, maar gelukkig kwamen er enkelen bij ons.
Je vriend Herman herkende ik nog wel, maar zijn vrouw Hannie niet.
Later wel wanneer je weet wie het zijn. Met Herman had je geweldig contact ook. Hij zorgde als conciërge er ook voor dat je een sleutel van het gebouw aan het Van Luttelveldplein kreeg. Met deze twee mensen hebben we aan de tafel herinneringen opgehaald.
Ook kwam er een man naar me toe die vroeg of ik hem herkende, maar had geen idee. Bleek het Anton te zijn. Hij was toen je teamleider. Hij had letterlijk zijn haren voor het grootste deel verloren en de jaren waren bij hem zeker ook voorbijgegaan. In eerste instantie voor mij onherkenbaar. Herman zat rechts van mij en Anton links en zo zijn verschillende onderwerpen over jou ook ter sprake geweest.
Heel fijn te horen hoe Anton nog steeds vol lof over je sprak. Over je persoonlijkheid en over je moderne manier van lesgeven en hoe je het toch klaarspeelde dat leerlingen zo gek met je waren en hoe je die aan je wist te binden.
En ook dat je zijn eigen dochter nog les had gegeven. Fijne ervaring voor mij dit allemaal weer eens te horen van mensen met wie je intens hebt gewerkt.
Ook kwam er een jongedame bij me om te zeggen wat voor indruk mijn toespraak gemaakt had. Bleek zij Mirjam te zijn. Jouw collega lerares Engels. Die naast collega zeker ook voor jou erg speciaal was. Daar moest ik gelijk aan denken toen ze haar naam noemde en we over jou praatten.
Natuurlijk hebben we ook met Ietje persoonlijk gesproken. Was fijn haar weer even te zien. Net als met haar drie jongens. Van één zoon die op een Turks eiland woont als kunstenaar, kregen we een prachtig mooi boek mee met schitterende foto's van het eiland als dank voor het feit dat we er vandaag waren uit jouw naam.
Bij het afscheid nemen werden we ook nog aangesproken door een echtpaar dat aangaf dingen uit de toespraak te herkennen. Ze gaven ook aan dat twee van hun kinderen bij jou in de klas hadden gezeten en die fijne herinneringen aan je hadden.
Je merkt wel dat dit bezoek bij ma en mij veel los heeft gemaakt.
Je begrijpt dat ik nog veel meer zou kunnen vertellen.
Ik sluit nu eerst af.
Het is stil in de huiskamer.
Ik moet vandaag extra denken aan wat er gebeurde bijna 22 jaar geleden. Dat heeft te maken met alles wat er vandaag heeft gespeeld en zoveel indruk op ons heeft gemaakt. Ook beelden van de reis die jij dagelijks naar Lochem maakte, dragen daaraan bij.
Niet zo lang nadat we thuis waren, kwam Roel nog even langs. Met hem kwam dit allemaal ook ter sprake.
Met hem hebben we o.a. gesproken over de periode dat je als vakantiewerker werkte bij Slager Dienstverlening waar hij ook zelf voor heeft gewerkt en verhalen uit de praktijk vertelde die voor ons herkenbaar waren. Het paste gewoon bij de dag en avond die we vandaag hebben meegemaakt.
Het is nu stil in de huiskamer. In mijn gedachten was ik helemaal bij jou. Daarom neem ik nu afscheid van jou en zal me nu weer tot ma richten. Die in stilte zeker aan jou zal denken op deze speciale avond.
Daarom dikke knuffel en kus van je moeder.
Morgen weer een andere dag.
Proberen vooruit te kijken.
Dag Maurice. Tot een andere keer. 

Dag mijn lieve jongen,
Vandaag een speciale dag. Hemelvaartsdag. Morgen helemaal , omdat het dan de vrijdag na Hemelvaart is en jij bij ons bent weggegaan.
En het gekke is dat ma en ik morgen eigenlijk voor jou op begrafenis moeten bij een voor jou bijzonder persoon.
Dinsdagavond kregen we onverwacht een telefoontje vanuit Lochem van de vrouw van je vriend en oud-collega Hans van Lier.
Zij vertelde wat er was gebeurd met Hans en dat hij voor de familie toch onverwacht is overleden. Zij vertelde dat ze het fijn zou vinden dat wij aanwezig zouden zijn bij de afscheidsdienst. Zij vertelde ook nog dat jij bij de familie altijd een speciaal plekje hebt ingenomen. Ma en ik weten dat zeker ook nog en ga hier niet op details in.
Morgen gaan ma en ik mede uit jouw naam afscheid nemen van Hans.
Fijn dat ik daar ook nog iets mag zeggen en zal dat zeker ook uit jouw naam doen. Jullie hadden ook altijd een speciale band die wij vooral ook uit jouw verhalen hoorden.
En weet je Maurice, het is toch heel apart dat jij op vrijdag na Hemelvaart overleed en dat wij morgen, weer een vrijdag na Hemelvaart Hans naar zijn laatste rustplaats mogen begeleiden. Bestaat toeval?
Heel veel liefs en een dikke knuffel van ma.
Dag Maurice. 

Dag mijn lieve jongen,
Het is vandaag een zonnige dag, maar wel redelijk veel wind.
Ma en ik komen net bij jou vandaan om de bloemen en en planten te verzorgen. Ik kijk meestal toe en ma doet het werk. Na de verzorging komt meestal het bijvullen van de olie om de olielampjes brandend te houden. Deze lampjes zorgen zeker voor licht in de duisternis. Letterlijk, maar ook wel figuurlijk in sommige situaties.
Van 11 tot 12 hebben ma en ik een bezoek gebracht aan de Jaarmarkt. Door het mooie weer en heel veel schooljeugd was het erg druk en op een gegeven moment konden we door de drukte gewoon niet verder. Dus toen maar teruggegaan.
Af en toe natuurlijk wat gesprekjes met bekenden die we tegenkwamen.
Vanmorgen tegen koffiedrinken kwam er al telefoon uit Borculo. Het gebruikelijke telefoontje op de 21ste van de maand. Eerst even gesproken over vervelende dingen die een mens kan overkomen en daarna over veranderingen in het onderwijs door kunstmatige intelligentie. En zo kwamen we automatisch ook terecht bij jouw lesvoorbereidingen waarmee jij een jaar vooruit kon. Ook kwamen we bij grootschaligheid in het onderwijs. Je vriendin kwam aan het vertellen over het Van Luttelveldplein waar alles gemoedelijk, gezellig en kleinschalig was. We kwamen uit bij de vergelijking van invoering van de computer in het onderwijs en de nu aanwezige ontwikkeling van kunstmatige intelligentie (AI) binnen het onderwijs. Ongelooflijk Maurice, hoe hard in korte tijd deze ontwikkeling is gegaan. En dan kijk ik nog maar alleen in het onderwijs. Ik sta er nog elke dag versteld van dat ik in de telefoon of op de computer de tekst kan inspreken en die er als geschreven op het beeldscherm weer uitkomt.
Ik heb vaker over de digitale ontwikkelingen gesproken. Jij zou je er ook wel mee vermaken denk ik.
Fokke heeft nu enkele jaren een nieuwe buurman die me vertelde dat hij een tijdlang aan de universiteit Kunstmatige Intelligentie had gestudeerd. Ik had er nog nooit van gehoord, maar begin nu een beetje te begrijpen wat het kan inhouden en wat er mee gedaan kan worden. Buurman is gestopt met deze studie en overgestapt naar het onderwijs. Ik vond andersom eigenlijk meer voor de hand liggend.
Ok enkele geintjes die je samen met Jan uithaalde die betrekking hadden op de computer, kwamen ter sprake. Zo kwam er een verhaal over Joke bij wie jullie iets uithaalden bij een les over tekstverwerking. Toen jullie even de medeklinkers met één klik weghaalden, raakte ze helemaal in paniek en dacht ze dat ze alle tekst kwijt was. Heel wat mensen heb je toen gesteund bij het het behalen van het zogenaamde digi-diploma. Zeker de oudere garde. En zo kwamen nog meer onderwerpen uit de "goede oude tijd" aan de orde. Vandaag speelde je zeker weer eens de hoofdrol in ons gesprek. Maar nog altijd fijn dat ze de moeiten neemt ons elke 21ste van de maand te bellen.
Ook krijgen we de laatste jaren op de 21ste altijd een berichtje op de app van onze vriendin uit Meppel. Met weinig of geen woorden of met symbolen heel veel zeggen. Ik weet zeker dat jij ontzettend goed met haar had kunnen omgaan. Zeker ook heel veel plezier hebben samen.
Nu ga ik zo stoppen. Ik had met dit onderwerp willen beginnen, maar het liep anders.
Ma en ik gaan zo naar Freja, omdat het vandaag, ook de 21ste,precies vier jaar geleden is dat Roel op dramatische wijze is overleden. Deze 21ste blijft bijzonder ook in deze maand.
Ik zou een heel relaas kunnen schrijven over hoe het "daarboven" met jullie gaat.
Maar omdat ma nu weg wil naar Freja doe ik het niet. Blijft het jou misschien ook mooi bespaard.
Heel veel liefs en een dikke knuffel en kus van ma.
Dag Maurice.
Volgende maand 22 jaar geleden. 

Dag mijn lieve jongen,
Het is vandaag Tweede Paasdag. Het lijkt wel het zelfde soort weer als in 1961.In mijn herinnering tenminste.
Wij waren nog niet zo lang verhuisd en omdat ik vrij was van school, ging ik weer terug naar de straat waar ik geboren was en waar mijn vrienden van toen nog woonden. Wij stonden voor aan de hoofdweg met een stel vrienden toen er plotseling een witte volkswagen, een kever,langs reed en stopte.
Er stapte een man uit die in onze richting liep. Een aantal jongens schrok, want het was hun leraar van de toenmalige Ulo. Zij kregen ook les van hem. Maar ik zag dat het onze nieuwe buurman was.In die tijd had je nog veel respect voor een leraar. Vandaar dat de andere jongens wat schrokken. Niet in de gaten hebbend dat het mijn nieuwe buurman was die mij aansprak.
Hij vroeg of ik met hem mee wilde gaan in zijn auto. Onderweg naar ons nieuwe huis vertelde hij .ij dat mijn vader een ongeluk had gehad waarbij ik het ergste moest vrezen. 14 jaar was ik toen. Hij was niet mijn leraar, omdat ik toen op de HBS zat en niet op zijn school. Toen ik thuiskwam, kreeg ik te horen dat mijn vader was overleden aan een hartstilstand.
Hij was samen met een man in Duitsland aan het vissen en die man was uitvoerder op het werk en daar de baas van mijn vader. Hij had toen al een auto.Die hadden de meesten nog niet.Mijn vader had een brommer waar iemand achterop kon zitten. Deze auto bleef op een zandweg vastzitten en daar moest mijn vader de auto duwen. Daarbij kreeg hij een hartverlamming waar hij niet meer uitkwam. Van reanimatie hadden ze nog nooit gehoord denk ik nu.
Dir voorval vond plaats in Lathen in Duitsland, vlakbij het Duitse Haren. Vissen daar aan de rivier de Eems was een prachtige ervaring voor mijn vader met een slechte afloop.
Wat ik me nog herinner is, dat onze familie ervoor heeft gezorgd dat onze vader met een begrafeniswagen kon thuiskomen en dat ze daarvan de kosten voor hun rekening namen, omdat er door elke gemeente toestemming en betaald moest worden waar ze langs kwamen naar huis.
Dat mijn moeder bleef zitten met een gezin met vijf kinderen, waarvan vier jongens hemofilie,drong toen niet gelijk tot me door. Na alles wat later kwam, is het wel doorgedrongen natuurlijk. Toen heel andere tijden ook zonder auto. Helemaal omdat we als kind vaak in het ziekenhuis lagen met een bloeding.Ook de jongste kinderen.
Nu ikzelf op leeftijd ben, zie ik wel in wat voor zwaar leven zij hierdoor heeft gehad en mijn oudste zus van toen 18 gelijk een volwassen vrouw werd die ons gezin er doorheen heeft getrokken en mijn moeder altijd gesteund heeft en haar later zoveel mogelijk heeft geprobeerd te beschermen.
Dit was een beschrijving van Tweede Paasdag 1961.De datum van 3 april toen, waarover ik op die dag ook iets heb verteld. 65 jaar geleden.
Sommige dingen vergeet je nooit.
Zeker als het om de dood van mensen gaat van wie je hebt gehouden en die
belangrijk voor je zijn geweest. Ik zie ineens een relatie tussen jou en hem in getal.Ik was 14 toen mijn vader overleed. Jij werd het dubbele daarvan. 28 jaar. Toeval?
Over toeval en 28 heb ik het hier eerder gehad.
Gebruik het daarom ook als passend eind.
Liefs, dikke knuffel en kus van ma.Dag Maurice.
Tot een volgende keer. Hopelijk de 21ste van april.
Je vader. 

Dag mijn lieve jongen.
Ik sta op het punt naar bed te gaan, maar wacht tot de klok 12 uur heeft geslagen, waardoor het 3 april 2026 is geworden.
Een rekensommetje maakt het gemakkelijk dat het vandaag precies 65 jaar geleden is dat mijn vader totaal onverwacht is overleden. Dat was in 1961.
Een totaal andere tijd dan waarin we vandaag de dag leven. Op heel veel fronten. Mijn vader werd maar 42 jaar. Ik was toen 14 jaar en mijn jongste broer was toen net 1 jaar en 5 maanden oud.
Hij heeft onze vader nooit persoonlijk gekend.
Alleen herinneringen uit verhalen. Daar hebben we het weleens over gehad. Voor mij nu moeilijk voor te stellen dat hij eigenlijk geen enkele voorstelling meer heeft van zijn vader.Onze een na jongste broer was toen zes en zal waarschijnlijk wat meer van zijn vader weten. Hem dat nu vragen kan niet meer, omdat hij al lang bij jou is "daarboven".
Net als onze zus die toen achttien was en ons gezin er toen doorheen trok. Zo jammer dat haar laatste jaren zo moeilijk waren en de dood voor haar een uitkomst was.Wat was haar afscheid waardig, maar vooral menswaardig. Dat er tegenwoordig nog steeds zo moeilijk wordt gedaan over deze manier voor vrij kiezen voor deze manier van uit het leven te stappen, blijft daarom voor mij nog altijd onbegrijpelijk.
Geen mens die weet wanneer het leven hier voorbij is, maar fijn dat het bij haar zo is verlopen.
Mocht ik in een dergelijke situatie terechtkomen, dan hoop ik ook dat op deze wijze te kunnen meemaken.
Precies het omgekeerde van onze moeder die ze aan het eind van haar leven zo aan haar lot hebben overgelaten op haar sterfbed.
We zijn nog met zijn drieën over.
Dat het leven zo zou verlopen, had niemand gedacht.
Fijn dat er toch nog iemand is die mijn verhaal wil aanhoren Maurice en bij wie ik mijn gevoelens van dit moment kwijt kan.
Waar het hart vol van is?
Voor dit moment was het fijn bij jou te zijn nu.
Slaap lekker lieve Maurice.
Ik ga nu slapen.
Knuffel van ma die nu slaapt.
Dag Maurice. 

Dag mijn lieve jongen,
Vandaag is het weer de 21ste. Nog even en het is weer 21 mei ook. Wat dat betreft vliegt de tijd gewoon. Van 2004 naar 2026 is alweer 22 jaar geleden en in die tijd is er al veel gebeurd zonder er hier verslag van te kunnen doen.
Zo meteen moet ik met de buurman iets aanleggen en kan ieder moment gestoord worden om te stoppen. Maar dat risico neem ik dan maar.
Natuurlijk zal ik straks weer gebeld worden door je vriendin. Dat blijft ze altijd in ere houden.
Ik heb het net uitgelegd en op dat moment ging de huisbel en kwam de buurman melden dat hij vandaag niet kon komen. Daar hebben we een poosje over zitten praten, omdat het zijn gezondheid betrof. Dat is natuurlijk het belangrijkste.
Vanmorgen had ik mijn vriend uit Bangkok al op Whatsapp.
Hopelijk kan hij getuige zijn van de voetbalwedstrijd die onze club vandaag moet spelen en waar ma en ik natuurlijk naar gaan kijken.
Op dit moment stop ik met schrijven. Ik zou zoveel willen zeggen, maar helaas kan het het niet, omdat jij dat zult begrijpen. Waar het hart vol van is, stroomt de mond van over. Eigenlijk is dat hier ook zo, maar nu niet.
Dag lieve Maurice. Gewoon fijn om je naam te noemen.
Hartelijke groeten en dikke knuffel en kus van ma.
Dag lieve jongen. 

Dag mijn lieve jongen,
Vandaag schreef ik een berichtje hier op de site van Randy, omdat hij op 2 maart overleed.
Natuurlijk ging ik daardoor even snel bij jou kijken en tot mijn verwondering zag ik het bericht van onze lieve kleinzoon.
Wat een verrassing wat hij schrijft. In de beginjaren na jouw overlijden sprak ik ik hier vaak over hem.
Hij werd tweeënhalf jaar na je heengaan geboren. Ik noemde hem met liefde ons "sterretje".
Hij bracht in die beginjaren voor ma en mij veel licht en warmte. Maar dat begrijp je wel.
Allerlei herinneringen komen nu naar boven, maar hoef ik nu niet op in te gaan. Het leven ging verder, zoals zo mooi wordt gezegd. En dat blijkt ook wel uit dit bericht dat ik totaal niet had verwacht en eigenlijk ook niet voor mij bestemd is, maar wel veel indruk op me maakt. Het "sterretje" is in de loop van de jaren intussen uitgegroeid naar "ster" die opeens een heel ander licht over iets doet schijnen.
Als alles goed gaat, zien we hem binnenkort weer.
Ik geef je nu eerst een dikke knuffel en kus van ma.
Dag Maurice. 

Lieve oom Maurice,
Ik ben Matt, de zoon van Francois Jouw broer. We hebben elkaar nooit ontmoet, maar ik wilde je toch even komen voorstellen.
De laatste tijd ben ik helemaal into motoren geraakt. Ik kijk filmpjes, lees erover, droom soms al van mijn eerste eigen motor, en gek genoeg moest ik steeds aan jou denken toen ik ermee begon. Iets vertelde me dat jij dat ook had dat gevoel voor snelheid, die vrijheid, die mooie machines.
Ik hoop dat je het ergens van een afstandje een beetje kunt volgen, en dat je er een klein beetje om glimlacht.
Dank je dat je een stukje van mij hebt gemaakt, ook al wist je het zelf misschien niet.
Rust zacht, oom Maurice.
Matt 

Dag mijn lieve jongen,
Wat een verrassing dat Marco hier heeft gereageerd. Ik zie het nu pas.
Heel veel van wat hij aan jou schrijft, kunnen ma en ik heel goed begrijpen. Wat was het een fijne tijd toen jullie als groep zo goed met elkaar omgingen. Als ouders zagen we dit wel natuurlijk, maar hoe jullie band in werkelijkheid was, hadden we geen idee van natuurlijk. Ik heb het al vaker gezegd dat we jou na je overlijden steeds beter hebben leren kennen door de verhalen die anderen beschreven hoe hun band met jou was. En dat geldt natuurlijk ook voor je "judovrienden" zoals ik ze gemakshalve maar even noem. Dat deze vriendschap veel verder ging dan judo, weten wij natuurlijk al te goed. Marian vereert ons nog regelmatig met een bezoekje of leuke cadeautjes. Ik denk dat je dit bericht van Marco erg zult waarderen.
Vanmorgen ook al telefoon gehad van je vriendin uit Borculo. Zij was aan het klussen bij een nichtje. Toch geweldig dat ze weer gebeld heeft en de dingen die we beleven of soms moeilijk vinden, weer even doornemen.
Tegenwoordig vaak heel moeilijke momenten waarover ik hier niets kan en wil zeggen. De reden hiervan zul je vast begrijpen.
Straks gaan we een voetbalwedstrijd bekijken en dat geeft wat afleiding.
Het toneelgebeuren is weer achter de rug. Zeven toneelavonden die weer tot groot succes leidden. Alleen maar lovende woorden. Het was ook een prachtig stuk dat we moeilijk zullen overtreffen.
Maar wie weet , lukt het toch weer.
Ik denk nu weer even aan de momenten dat jij bij ons kwam tijdens de repetities in de oude kantine.
De tijd vliegt inderdaad, zoals Marco ook al aangaf.
Heel veel liefs en een extra dikke knuffel van ma.
Dag Maurice. We missen je nog altijd. 

Hey Maurice,

Na al die tijd ben je nog steeds een belangrijk onderdeel van mijn leven. Ik mis je nog steeds ondanks dat het leven gewoon doorvliegt.

Vaak denk ik aan alle leuke dingen die we meegemaakt hebben. En vooral dan ook aan alle leuke dingen waar ik je graag bij had willen hebben.

Groetjes,

Marco 

Dag mijn lieve jongen,
We zijn weer een maand verder. Het nieuwe jaar 2026.
Zoals ik de vorige keer al wat aangaf, was het eind van 2025 best wel spannend. Kon je misschien wel opmaken tussen de regels door.
Ik ga hier niet verder op in, omdat dit moeilijk voor me is en dit ook niet de plaats is om daarover meer te zeggen. Maar dat het impact op me heeft gehad, zal je duidelijk zijn.
Tegen 13 uur ging de telefoon vanuit Borculo. Je vriendin liet, zoals gewoonlijk, weer iets van zich horen en we hebben weer heel wat nieuwtjes doorgesproken. Ook dingen die oud-collega's van je aangingen. Zo zie je ook maar weer hoe belangrijk geschiedenis kan zijn om het heden beter te begrijpen.
Ons "bezoek" is intussen weer vertrokken en wonen nu weer op zichzelf.
Zondagavond was op de begraafplaats in Meppel een soort lichtjesavond. De hele begraafplaats was in het donker verlicht door door fakkels en vuurpotten. Een prachtig gezicht. Op jouw pleintje stonden ook enkele fakkels en ma en ik hebben op je graf twee brandende kaarsjes neergezet. Er was veel belangstelling voor en na een korte wandeling in het donker over een met fakkels verlichte begraafplaats hebben we nog warme chocomelk gedronken met wat lekkers erbij.
Gisteravond weer druk geweest met de toneelvoorbereidingen. Binnenkort weer uitvoeringen en het blijft altijd spannend hoe het stuk ervaren wordt. Sommige dingen vind ik al leuk en leuk gespeeld, maar het is nog steeds niet volmaakt en daar moeten we dus aan blijven werken. Het is elk jaar hetzelfde.
Dit jaar zal er een andere geluids-en lichtman komen. Bertus , die ons jarenlang heeft geholpen, is overleden. Ik ken hem nog van mijn periode aan school. Bij jouw uitvaart heeft hij ook licht en geluid verzorgt. We hebben daar nog cassettebanden en dvd's van. Ma en ik hebben daar nooit meer naar kunnen kijken. Waarom weten we eigenlijk niet, maar waarschijnlijk bang voor de confrontatie en gevoelens die het bij ons zou oproepen. Cassettebanden liggen al in het museum denk ik en dvd's zullen daar snel achteraan gaan.
De tijd schrijdt voort.
Vorige week was ik jarig. Voor de buitenwereld misschien wel een oude man geworden, maar mijn gevoel zegt wat anders. Geestelijk in ieder geval wel. Lichamelijk merk je wel wat achteruitgang bij bepaalde handelingen. Maar we proberen er het beste van te maken.
Voor nu eerst maar weer een dikke knuffel en een kus van ma.
Tot een volgende keer Maurice.
We blijven je missen. 

Dag mijn lieve jongen.
Het is vandaag 21 december.Vanaf morgen wordt het iedere dag wat langer licht in letterlijke zin.
Ik hoop dat dat in figuurlijke zin ook het geval zal zijn.
Natuurlijk vraag je je af waarom.
Maar helaas kan ik daarover hier voorlopig niets zeggen.
Ik laat je later iets meer weten, omdat ik door omstandigheden op dit moment niet beschik over een computer met internetverbinding. Telefoon schiet niet echt op.
Tot later lieve Maurice.
Liefs en dikke knuffel van ma.
Mis je op deze voor mij ook speciaal voelende dag. 

Dag mijn lieve jongen,
Vandaag weer de 21ste. Wat fijn weer iets van je vriend Mustafa te horen.
Fijn dat Angels jullie nog altijd verbindt. Dat kleine jongetje van toen, dat het zware bloemstuk perse zelf wilde blijven dragen naar je laatste rustplaats, kan ik zo weer op mijn netvlies toveren. Na 21 jaar al lang een jonge man die al ouder is dan jij bent geworden.
Jullie hadden zeker een fijne band samen. Dat weten we wel van de verschillende verhalen die Mustafa over jou vertelde aan ons en wat hij hier ooit eerder al eens over jou heeft gezegd. Het doet ma en mij ook goed dat hij jou op deze wijze weer eens benadert. Aan hem bewaren ma en ik ook nog altijd warme herinneringen. Dat merk je wel aan de manier waarop ik hier over hem vertel.
Ik ben laat vandaag met mijn reactie. De reden daarvan is dat ik met de trein naar Amersfoort ben geweest om daar wat in de tuin te werken. Ik had nog een dag vrij reizen en zo heb ik het nuttige met het aangename gecombineerd. Ik vind reizen met de trein altijd erg fijn. Kan me nooit te lang duren. Het gaat me met name om iets te zien vanuit de trein, maar tegenwoordig is het al vroeg donker en valt er minder te zien. Maar vandaag niet in het donker gereisd.
Vanmorgen belde je vriendin uit Borculo ook al. Ik zat toen in de trein en ook nog in de stilte-coupé. Ik realiseer me opeens dat jij dit woord niet kent. In deze coupé mag je dus niet praten of op andere manier geluid voortbrengen. Daarom de verbinding maar verbroken en berichtje gestuurd. Ik heb beloofd haar terug te bellen en zal ik dus zo doen. Ik weet ook niet precies hoe lang deze stilte-coupés bestaan, maar ik denk dat jij het verschijnsel niet hebt meegemaakt. Deze ruimte zou ook niets voor jou zijn, omdat je veel te graag gezellig zou willen kletsen denk ik.
Het is hier een drukke tijd. Ik hoef je dat niet allemaal uit te leggen. Ook het toneel neemt weer veel tijd in beslag. De kaartverkoop wordt zo langzamerhand al weer opgestart. Wel vreselijk jammer dat Bertus Roodhof is overleden. Hij heeft voor onze toneelgroep altijd het licht en geluid voor het toneel verzorgd. Ik had altijd een speciale band met hem, omdat ik hem als jongen van 15/16 nog les heb gegeven. Later ook nog een van zijn zonen.
Nu weer met een nieuwe geluids- en lichtman werken. Het doet me wel wat dat we Bertus moeten missen. En natuurlijk is dit voor het gezin helemaal erg. Ook hij is heel snel overleden van het ene op het andere moment.
Ik ga nu zo je vriendin bellen.
Is ook altijd gezellig, maar jou daarbij vergeten doen we zeker niet.
Heel veel liefs en een dikke knuffel van ma.
Dag Maurice. Tot andere keer. 

Dag Maurice,

Bijzonder moment weer. Zo ben ik aan het werken en heb de radio op de achtergrond aan staan.
En ja hoor, daar heb je hem weer. Nummer Angels!

Ik ben je niet vergeten, dank dat je weer wat van je laat horen.

Je grappen en humor wordt nog steeds gemist.

Liefs,
Mustafa