Marian van der Sterren

Lieve Marian,
Beste John, Mickey en familie,

Wat een schok, niet te bevatten en zo abrupt en oneerlijk: Marian, meestal op de fiets naar Den Bosch, vol energie,sportief en altijd begaan met de ander.
Ken Marian als collega op KW1C, de laatste jaren hebben we intensief samengewerkt in de Succesklas, Startklas. Marian had veel geduld met de leerlingen en had altijd een luisterend oor voor ze.
Met Marian heb ik ook nog een poosje tennistoernooitjes gespeeld met heel veel plezier. Ook was Marian een van de "Chairies"!
We zagen elkaar de laatste jaren, na pensioen, nog 2x per jaar ergens in Den Bosch, samen met Jacqueline.
Net als zoveel mensen ga ik je missen, Marian!!
Familie: heel veel sterkte gewenst om dit verschrikkelijke leed een plek te geven.

Lieve groet, Marjon van Zandvoort 

Mijn lieve collegavriendin, Marian van der Sterren, is onwezenlijk snel heen gegaan.
We hadden na haar pensioen nog regelmatig contact met elkaar. Ook steeds als Marjon uit Zuid Afrika weer in Den Bosch was, lunchten we met z'n 3en en bespraken we onze levens.
Marian met haar stralende blauwe ogen, haar wisselende kapsels, haar lieve stem en haar mooie, gulle karakter...
Marian die zoooveel van haar John, Micki, Jeremy, James en Tommy hield!
Ik heb in die 10 jaar Succesklas op het Koning Willem I College en ook daarna, heel veel van haar geleerd. Ze had een grote intuïtie voor wat ze goed vond/ wat ze vond deugen en daar ging ze gedreven achter staan. Ze was wijs, vol compassie en zag altijd beide kanten van een probleem of gedrag bij studenten, maar ook bij ons en ook bij zichzelf.
Lieve Marian, je hebt in ieder van ons iets wezenlijks achtergelaten/ iets wat ertoe doet.
Dit geven wij weer door aan onze studenten, aan elkaar, aan onze kinderen en kleinkinderen.
Dàt maakt voor mij jouw leven zinvol.
Rust zacht lieve vriendin
Jacqueline 

Terugdenkend ken ik Marian al vrijwel m'n hele leven. Zowel zij als ik komen uit een Horecanest. Onze oudere kenden elkaar dan ook goed. In zo'n nest heb je niet bepaald een doorsnee (gezins)leven. Dat vormt je en zorgt voor vele anekdotes. Daar hebben we het samen vaker over gehad en hadden eigenlijk weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen.
Als tiener kende ik Marian vooral als de oudere zus van Lilian; met haar was ik een tijdje bevriend in de "Ploefie"-tijd.
Later kwam ik Marian tegen in De Rode Tomaat in Lloret. Dat ze daar werkte en woonde vond ik heel stoer! Ze was ook stoer!
Vanaf het moment dat we in Nieuwkuijk woonden, was het vooral Marian van cabaretgroep "We nou wir!". Wat heeft zij samen met andere talenten mooie en creatieve cabarets geschreven en opgevoerd! Altijd volle zalen tijdens de jaarlijkse Kermis. Heel Nieuwkuijk keek er naar uit!
De laatste jaren kwam ik Marian regelmatig tegen, al wandelend bij de Kuijkse Wiel. Alleen of met hond of kleinkind. Altijd even stoppen voor een praatje. Dan zag ik een trotse oma.
De laatste keer dat ik Marian zag was tijdens het jaarlijkse feest van Toneelgroep KAT, waar John lid is als decorbouwer. Dit was afgelopen november. De avond bestond o.a. uit een opdracht om binnen 1 uur een mini-voorstelling te maken gebaseerd op een eerdere voorstelling van KAT. Daar kwam Marian haar creativiteit en acteertalent weer naar boven. Ze zette samen met Bert Fitters een fantastisch karaktervol oud boerenechtpaar neer. Doeltreffend en zonder fratsen. En dat typeert Marian zelf ook, denk ik.
Onze paden zullen elkaar nu niet langer meer kruisen. Dat is onwerkelijk.
Deze bijzondere en authentieke vrouw zal door velen enorm gemist gaan worden. Heel veel sterkte. 

Lieve familie,

Jaren geleden heb ik Marian leren kennen toen zij deelnam aan mijn yogalessen bij Total Fit. Ze was altijd zo trouw aanwezig. Ook toen ze met pensioen ging en haar agenda zich vulde met oppassen en als ik het me goed herinner, vrijwilligerswerk waarbij zij vluchtelingen hielp met lezen en schrijven, bleef yoga iets waar ze graag ruimte voor maakte.

Omdat ze graag meer lessen wilde volgen, is ze mij naast Total Fit ook gaan volgen in Elshout en later bij Yoga in Beweging in Vlijmen. Ze nam regelmatig deel aan mijn Yoga Nidra Specials.
Gisteren heb ik tijdens de les speciaal voor haar een kaarsje aangestoken.

Marian wordt gemist. Ik zal haar herinneren als een lieve, warme en oprechte vrouw, met een zachte en fijne energie. Het was altijd fijn om haar in mijn lessen te mogen hebben.

Ik wens jullie heel veel sterkte, kracht en troost toe in deze verdrietige tijd.

Lieve groet,
Sandra Maas 

Marian oud klasgenootje,altijd vrolijk lachend en spontaan.
Trotse oma.
Negen jaar geleden hadden wij samen met nog een klasgenoot het idiee opgepakt om een reunie te organiseren,dat hebben we gedaan en bij cafe de pul zijn we samen gekomen.Zeer geslaagd en we zeiden tegen elkaar over 10 jaar worden we 70 en dan organiseren we het weer.Zo makkelijk gezegd,alleen zal het niet meer compleet zijn.Rust zag lieve Marian, en John en Micky en verdere familie heel veel sterkte!! 

Lieve familie,

Wat een verdrietig bericht vertelde Tessa mij vandaag.

Ik heb Marian leren kennen bij TC de hoge heide waar we beiden als trouwe fans onze dochters
aan stonden te moedigen langs de lijn.

En ook samen in het bestuur/commissie hebben gezeten.
Aan de bar met
een kopje thee of glaa wijn veel
gezellige momenten gehad.

Allemaal heel
veel sterkte.

"Zoals zonlicht op water
even blijft hangen,
zo leven haar momenten voort
in kleine mooie herinneringen"

Liefs Marly 

Geen lang verleden met elkaar. Marian (een beetje)leren kennen als vrouw van mijn neef.
Aardig, vriendelijk, goedlachs, betrokken, een vrouw met belangstelling voor een ander, eigen mening en heel sympathiek.
Onwerkelijk dat Marian er niet meer is, wat zal zij gemist worden.
Heel veel sterkte en liefs gewenst voor iedereen die haar lief had 

Een goede vriendin is overleden!

Ergens in de jaren 80 wandelde ik bij een afdelingsuitje in de Drunense duinen naast Marian. Een van de laatst aangenomen nieuwe medewerkers. Al snel bleek dat we beiden van wandelen hielden en die dag werd onze eerste wandelafspraak gemaakt.

Net als ik, wilde Marian graag naar de bergen, dus gingen we de eerste jaren vooral naar de Belgische Ardennen. Later werden dat de heuvels in Zuid Limburg en vanaf Corona bleven we heel vaak in het mooie Brabant. Dat betekende minder autorijden en meer wandeltijd. En niet te vergeten meer tijd om te ‘filosoferen’, zoals Marian onze gesprekken altijd noemde. Regelmatig waren we zo bezig met babbelen dat we een routebordje misten.

Naast het wandelen hebben we ongelooflijk veel gelachen bij die honderden theatervoorstellingen die we hebben bezocht.

Van 2006 t/m 2019 waren we samen met Ria een onafscheidelijk wandeltrio. Door Marian gedoopt als WandelClub de Olijke Bourgondiers, WCOB. Met WCOB hebben we geweldige tochten gemaakt waaronder 7 meerdaagse wandelingen in Zwitserland, Spanje, Schotland en Noorwegen. Helaas overleed Ria in 2020 en dat was voor ons beiden een groot verlies. Toen we afscheid namen van Ria, waren haar laatste woorden aan ons ‘Jullie moeten wel blijven wandelen hoor’ en dat hebben we gedaan.

Onze laatste wandeling was 17-12-2025 in Moergestel. De al geplande wandelingen op 29-12-25 en 15-01-26 zijn beiden niet doorgegaan omdat Marian zich niet lekker voelde en erg benauwd was.

Ik hoop in de toekomst nog veel wandelingen te doen en zal het gezelschap van Marian daarbij erg gaan missen. Al zal ze er nog lang een beetje bij aanwezig blijven.
Marian bedankt voor de lange vriendschap die we hebben gehad.

Ik wens John, Micki, familie en vrienden van Marian veel sterkte met het verlies van deze geweldige persoon. 

Wij zijn geschokt om te horen dat Marian zo jong is overleden.

Wij wensen de nabestaanden heel veel sterkte met dit grote verlies.

Pierre & Cynthia Croes-Castelino
(De buren) 

Wat een ongelooflijk en verdrietig bericht dat Marian plotseling overleden is.
Niet te bevatten!

Ik heb Marian leren kennen in mijn puberteit toen ik me aansloot bij het dames voetbalteam van Nieuwkuijk. Een dikke tien jaar samen sportief op het veld en alle activiteiten die ze daar omheen verzon. Het viel me toen al op dat Marian altijd zaadjes plant. Als ze ergens enthousiast over was ging ze als een pionier aan het werk om er iets fantastisch van te maken.
(vb het op ludieke wijze ontvoeren van de scheidsrechter om te protesteren dat het damesteam niet deel mocht nemen aan een onderling toernooi bij de voetbalclub. Dit idee mondde uit in een dagvullend programma, waar we tijdens reünies graag op terug kwamen en gaan komen. Tranen met tuiten. De jaren daarna werden de damesteams steevast uitgenodigd om deel te nemen aan de onderlinge wedstrijden. Het was gelukt en op een hele leuke manier.
Het was altijd fun met Marian erbij.


Na 'onze voetbalcarriere' gingen we verder op de tennisbaan. Met Marian in een commissie, om mooie dingen op de club te realiseren, heb ik als zeer prettig ervaren. Marian was zeer creatief in het bedenken van onconventionele acties. Ze kreeg makkelijk iedereen mee op een hele luchtige manier.
De dingen die Marian oppakte hadden vaak veel diepgang. Ze stond ergens voor en stak daar graag energie in.

Op de yogamat bij de sportschool en tijdens wandelingen kwam ik Marian geregeld tegen. Altijd een gezellig praatje, soms ook heel serieus en altijd positief. Het was fijn om je te spreken.

John en Micki en verdere familie heel veel sterkte. Weet dat Marian heel veel zaadjes heeft geplant en dat ze daarmee veel mensen heeft geïnspireerd.

Ook namens Pim gecondoleerd.

Pim en Dianne van Nes 

Aan John en familie

als het donker is worden de sterren zichtbaar.
Woorden schieten te kort bij dit grote verlies.Ik wens jullie veel sterkte voor nu en in de toekomst.
Drunen 28 januari 2026
Jan de Laat 

Lieve familie,
Wat een klap, wat is het allemaal snel gegaan!
Zoals jullie weten heeft Henny frontale-kwab-dementie. Daarom schrijf ik dit stukje namens haar.
Henny en Marian kenden elkaar al ruim 40 jaar, hebben regelmatig samen activiteiten ondernomen; een enkele keer was ik daarbij.
Toevallig kwam ik gisteravond een mailtje van Marian tegen dat ik uitgedraaid had voor Henny. Dat mailtje stuurde Marian toen ze gehoord had dat Henny FTD had.
Het is zo wrang dat haar eigen woorden nu ook op haarzelf van toepassing zijn. En toch zou ik het niet beter of mooier kunnen verwoorden. Ze schreef:
‘Hoi Henny,
Wat een vreselijk nieuws hebben jullie gekregen. Ik ben er erg van geschrokken.
Vanaf nu is er een ‘vroeger’, waarin wij jong waren, veel plezier maakten en de hele wereld aankonden.
We deden ons best, en we genoten van het gelukkige leven dat we hadden.
En ineens is er alleen nog het ‘NU’.
NU kreeg jij deze diagnose. Problemen met de prefrontale cortex of zoiets. Problemen die kunnen leiden tot dementie..
Hoe makkelijk konden we ‘vroeger’ zeggen hoe we met zo’n diagnose om zouden gaan.
En hoe confronterend is het NU…
Maar het is zo verdomd verdrietig.. voor jou op de eerste plaats. En voor Ruud en Marie en Leendert.
Ik zou je graag omhelzen en bedanken voor onze vriendschap. Wij zijn al ruim 40 jaar in elkaars leven.
Veel sterkte, kanjer!’
Kort nadat Micki de app-groep had aangemaakt heb ik kort via de app nog contact met Marian gehad. Ik wenste haar sterkte en kreeg de volgende reactie:
‘Dankjewel Ruud en Henny.
Hoe gaat het met Henny ?
Waar zijn wij toch in verzeild geraakt ..,’
Voor mij tekenen deze berichten Marian ten volle. Een warme, betrokken vrouw, vooral gericht op de ander. Wij zullen haar missen.
Heel veel sterkte en liefs van Henny, Ruud, Leendert, Marie en Thijmen 

Voor Marian, 28 januari 2026

Beste geliefden van Marian,
Mijn deelneming met jullie verlies is van harte en welgemeend.
Wat is dit plotseling en snel gekomen. Het heeft mij overrompeld en ik heb nog wat tijd nodig om het op zijn plek te brengen. Maar wat is het fijn dat jullie tijd hebben gehad om afscheid te nemen.
Ik heb Marian in 3 periodes in mijn leven gekend, in steeds indringender mate.
Jaren geleden, het moet ergens begin 80-er jaren zijn geweest heb ik mij door haar laten “proppen” naar een disco of bar in Lloret de Mar. Er was geen ontkomen aan: Haar brede lach, enthousiasme, het Brabantse dialect en vooral, toen al, haar stem overtuigden mij… dit was “the place to be”! Die kennismaking heeft met een stapeltje vrij-kaartjes van haar geleid tot twee toffe vakantieweken met alles wat daar in Lloret de Mar bij hoorde.
Ruim 10 jaar later, ik was nog geen spat wijzer, werd ze mijn collega. Ze was na haar Pion opleiding snel ingeburgerd in het kleine team van collega’s bij Océ in Den Bosch. Opnieuw waren het haar gulle lach, oprechte interesse en vooral weer haar stem die haar voorrang gaven in het team van vooral mannen.
Nóg veel later, toen we beiden Océ al hadden verlaten en andere loopbanen hadden, zijn we een clubje gestart van ex Océ collega’s waarin we jarenlang gesprekken hadden die ertoe deden maar waarin ook lekker geouwehoerd werd bij bier, wijn en Griekse hap.
Marian was daarin bevlogen, streed voor een betere wereld, oprechtheid, rechtvaardigheid. Ze had de vurige wens dat het goede in de mens en in de mensheid het wel zou winnen. Ik houd me aan haar overtuiging graag vast.
Haar malle mail zal ik bewaren om onze gedachten-wisselingen nog eens na te lezen.
Marian had de hoopvolle gedachte dat er na dit leven toch ook nog “iets” moet zijn omdat anders alles wat we hier tijdens ons leven doen zo zinloos zou zijn. Alle rationele argumenten die wij daar tegenin brachten schoof ze graag opzij door met stralende ogen te zeggen “… en toch moet er iets zijn…!!”
Ik hoop van harte dat ze met haar beleving daarover en verlangen daarnaar gelijk had, dat ze voortleeft en dat dat jullie tot steun zal zijn.
Aan haar waardevolle inbreng komt voor ons clubje nu een einde.
Wat ik persoonlijk met haar deelde was haar lol in het Brabantse / Bossche dialect. We konden elkaar daarmee laten lachen en er stond ook nog een belofte open…. We zouden een middag in Oeteldonk samen carnaval vieren. Ik als Oeteldonker zou haar laten zien hoe ik dat deed. Helaas, dat gaat niet meer lukken…maar haar stem gaat in mijn gedachten mee dan is ze er toch een beetje bij.
Er zijn soms wel mensen die de wereld wat mooier maken. Marian was er zo-een. Het was goed haar te kennen! Ik zal haar missen

Hartelijke groet,
Jack van den Dungen 

Lieve tante Corrie, kinderen en kleinkinderen.
Van Harte Gecondoleerd met het héél veel te vroeg verlies van Marian.
Ze was n bijzonder mens en zal vreselijk gemist worden.
Ik wens alle nabestaanden héél veel kracht en sterkte toe.
Ik denk aan je!😇
Pauly Merkx 

Bijna niet te bevatten en zo ongelofelijk verdrietig dat Marian er niet meer is.
Altijd zorgzaam, goedlachs, sportief, behulpzaam, sociaal bewogen, gastvrij en empathisch. Dat was Marian. En zo zullen we haar ons blijven herinneren.
Voor mij een fijne vriendin, buurvrouw en tennismaatje.
Arnold en ik gaan Marian enorm missen. We wensen John, Micki en verdere familieleden en vrienden heel veel sterkte met dit grote verdriet. 

Lieve familie,
Waarom...zo onbegrijpelijk,zo oneerlijk!! Als er iemand was die verdiende om gezond en tevreden heel oud te worden , was Marian dat wel. Judith en ik kennen Marian op de eerste plaats als een hele lieve vriendin en buurvrouw. Maar als ik lees wat Marian de afgelopen tientalle jaren voor elkaar heeft gekregen, dan kun je daar alleen maar heel erg trots op zijn.
Als ik in alle lieve verhalen van de vrienden en kennissen lees hoe energiek, ondernemend en slim Marian was, dan laat ze wel heel veel na voor onze kleine gemeenschap.
Wij als nieuwkuykenaren, buurtbewoners en vrienden gaan haar enorm missen. Wij hopen John en Micki en de hele familie te mogen ondersteunen met het verwerken van dit onbeschrijfelijke verlies. 

Lieve familie,
Ik wens jullie heel veel kracht, licht en liefde toe in deze moeilijke tijd.
Wat zullen jullie Marian missen.
Ik ken haar al 50 jaar. Nog uit mijn studietijd toen ik bij 'De Ster' in het weekend werkte.
Marian ken ik als een empatische, zorgzame en lieve vrouw die voor iedereen klaar stond.
Iemand die die haar steentje bijdroeg aan een betere wereld. Dit zal ze zeker blijven doen vanuit een andere dimensie.
Ik zal de komende tijd voor haar ziel en voor jullie een kaarsje branden.

Een klein gedichtje dat ik geschreven heb toen mijn zoon Tycho overleed.

Ben jij dat?

Soms vind ik
Plotseling een
Zachtgele vlinder
Wachtend op mijn pad.
Dan denk ik: ben jij dat?
Dan weer een
Kwieke, jonge merel
Zo vlakbij mijn voet
Mij aankijkend als een vogel zelden doet.
Van jou een groet?
Of het lieveheersbeestje daarnet
Dat uit de hemel viel
En vol vertrouwen op mijn vinger zat.
Was het jouw ziel die ik voorzichtig neergezet heb op een rozenblad?

Zo geef je me steeds weer een teken
Als ik er niet op reken.
Het maakt me iedere keer weer blij.
Ik voel je even weer dichtbij.

Marlies

Een lieve groet en alle goeds,

Marlies 

Ruim 50 jaar geleden kwam Marian tijdens een bestuursvergadering van de voetbalclub met het idee een dameselftal op te richten. Zij onderbouwde haar idee met sterke argumenten en met overtuiging. Iets wat nodig was omdat in die tijd damesvoetbal nog nauwelijks bekend was. Schoorvoetend is het bestuur destijds akkoord gegaan en ging Marian met wat vriendinnen vol overtuiging en vol enthousiasme aan de slag en zij heeft daarmee de basis gelegd voor het damesvoetbal binnen onze mooie vereniging, dat inmiddels het 50 jarig bestaan heeft gevierd en nog altijd met inmiddels twee elftallen deelneemt aan de competitie.
Eind jaren negentig heeft Marian samen met Enrique het cabaretgezelschap WE nou Wir opgericht en ook nu weer ging zij met haar kenmerkende overtuigingskracht, fanatisme en inzet aan de slag.
Wij hebben prachtige en succesvolle jaren beleefd en Marian heeft daar een grote rol in gespeeld. Zij was inspirerend, bedacht leuke scenes en ging helemaal op in haar rollen.
Zij heeft net als al haar collega,s intens genoten van het schrijven, de repetities en vooral van de uitvoeringen.
Zij was dan ook enkele jaren geleden meteen enthousiast toen de aauw garde met Witte Nog op de planken stond om vele bekende liedjes nog eens te laten horen aan een meelevend en uitbundig publiek.
We nou Wir en Witte nog zijn ongetwijfeld hoogtepunten in het leven van Marian geweest, waarin zij haar talent op artistiek gebied ten volle heeft kunnen benutten en daarvan heel veel Kuijkse mensen heeft laten genieten.
Wij hebben ontzettend genoten van de samenwerking met Marian zowel voor als achter de schermen.
Een mooi en inspirerend mens is veel te jong en veel te snel aan haar laatste reis begonnen. 

Prachtig en bijzonder, in alle opzichten, dat was Marian.

Niet te bevatten dat zij er niet meer is; we zijn daar heel erg van geschrokken.

Wat zal ze, samen met al haar geweldige eigenschappen, door iedereen ontzettend worden gemist.

Haar betrokkenheid en warme gastvrijheid, haar wijsheid en zorgzaamheid. En dan natuurlijk haar mooie altijd lachende gezicht met die sprankelende ogen.

Lief gezin; John en Micki, lieve tante Corry en lieve familie, wij wensen iedereen ontzettend veel kracht en sterkte toe.

Heel veel liefs van Marc, Marlène, Tom, Tess en Stijn 

Lieve Marian,

Wat heb je ons laten schrikken met je plotselinge vertrek, de aarde is een hele lieve sportieve medelevende vrouw kwijt, terwijl de hemel er een prachtige ster bij heeft.
Ik ken Marian van het voetballen, waarin ze fanatiek, maar altijd sportief was, ook in de 3de helft en na het trainen hadden we een hoop lol. Ook ben ik verschillende keren met je op pad geweest, een keer zouden we een paar dagen naar België gaan, maar uiteindelijk kwamen we 2 weken later in Spanje uit. Wat hebben we toen veel mee gemaakt en gelachen, een vakantie om nooit te vergeten. Met jou was het nooit saai, Go with the flow, en het kwam altijd goed.
Veel te vroeg moeten we nu afscheid van jou nemen Marian, maar de herinneringen blijven.
Ik wens John, Micki, moeder en verdere familie, en iedereen die Marian lief heeft heel veel sterkte toe

Liefs,
Annemieke