Rob Boss
20 september 1949 - 16 februari 2026
Anywhere you go, you're not alone
1 t/m 10 van 10
Lieve Jeroen en Lieke,
Vanmiddag hebben wij, de vrienden van Caïsa, op onze eerste bijeenkomst zonder onze vriend, stil gestaan bij zijn overlijden. Een groot gemis. Kenmerkend voor hem had hij ons uitgebreid meegenomen in het verloop van zijn ziekte. Dat deed hij op een bewonderenswaardig luchtige manier.
Als bioloog wist hij natuurlijk alles over de eindigheid en de cyclus van het leven. En dat leven was goed geweest.
Wij allen hebben de rouwbijeenkomst die jullie hebben georganiseerd als persoonlijk en indrukwekkend ervaren. Echt Rob, een authentieke vent waar wij erg op gesteld waren. Enkele leden memoreerden zin avontuurlijke stijl van zijn schaakpartijen. Weg van begaande paden. Opzoek naar nieuwe ervaringen waar je rijker van wordt. De beelden van zijn reizen onderstrepen dat. Tijdens onze laatste fietstocht naar Hilversum heeft hij met mij zijn trots gedeeld over zijn kinderen. Allebei werkend met mensen, kinderen die ondersteuning nodig hebben.
Echt Rob, altijd oog voor het kwetsbare.
Hij blijft bij ons.
Vanmiddag hebben wij, de vrienden van Caïsa, op onze eerste bijeenkomst zonder onze vriend, stil gestaan bij zijn overlijden. Een groot gemis. Kenmerkend voor hem had hij ons uitgebreid meegenomen in het verloop van zijn ziekte. Dat deed hij op een bewonderenswaardig luchtige manier.
Als bioloog wist hij natuurlijk alles over de eindigheid en de cyclus van het leven. En dat leven was goed geweest.
Wij allen hebben de rouwbijeenkomst die jullie hebben georganiseerd als persoonlijk en indrukwekkend ervaren. Echt Rob, een authentieke vent waar wij erg op gesteld waren. Enkele leden memoreerden zin avontuurlijke stijl van zijn schaakpartijen. Weg van begaande paden. Opzoek naar nieuwe ervaringen waar je rijker van wordt. De beelden van zijn reizen onderstrepen dat. Tijdens onze laatste fietstocht naar Hilversum heeft hij met mij zijn trots gedeeld over zijn kinderen. Allebei werkend met mensen, kinderen die ondersteuning nodig hebben.
Echt Rob, altijd oog voor het kwetsbare.
Hij blijft bij ons.
Op 4 maart 2026
om 20:01 getekend door:
W.i.m. .R.o.e.s.t.
Dit is niet ok
om 20:01 getekend door:
W.i.m. .R.o.e.s.t.
Rob was mijn biologieleraar op het Baarnsch Lyceum (2000-2006). Hij gaf les met een aanstekelijk enthousiasme en een enorme passie voor zijn vak. Hij had het bijzondere talent om je écht te enthousiasmeren en nieuwsgierig te maken. Voor mij persoonlijk is hij van grote betekenis geweest: hij is een van de redenen dat ik Biomedische Wetenschappen ben gaan studeren aan de Universiteit Utrecht en dat ik nu in Oxford werkzaam ben in het biomedisch onderzoek. Zijn inspiratie heeft dus een blijvende invloed gehad op mijn leven.
Naast zijn rol als docent was Rob ook nauw betrokken bij het schaken tijdens de jaarlijkse Interlyceale, waar de vier oudste lycea van Nederland het tegen elkaar opnamen in uiteenlopende categorieën. Dat was ieder jaar weer een hoogtepunt. Als bevlogen schaakleider wist hij ons niet alleen inhoudelijk scherp te krijgen, maar ook mentaal klaar te stomen voor de strijd. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en zorgde voor een sterk gevoel van saamhorigheid.
Ook bij de Baarnsche Schaakclub heb ik hem leren kennen als een betrokken begeleider van de jeugd. Hij was altijd in voor een grapje of een grolletje, maar kon ook serieus en toegewijd zijn wanneer dat nodig was. Die combinatie van warmte, humor en betrokkenheid typeerde hem.
Mijn vader en moeder kenden hem ook goed. Zij maakten regelmatig een praatje met hem, bij de schaakclub of gewoon in het centrum van Baarn. Dat zegt veel over wie hij was: iemand die midden in de gemeenschap stond en voor velen een vertrouwd gezicht was.
Namens mij en mijn moeder wensen wij zijn familie, vrienden en kennissen veel sterkte toe in deze moeilijke tijd. Rob heeft voor velen een blijvende betekenis gehad, en wij zullen hem met dankbaarheid blijven herinneren.
Naast zijn rol als docent was Rob ook nauw betrokken bij het schaken tijdens de jaarlijkse Interlyceale, waar de vier oudste lycea van Nederland het tegen elkaar opnamen in uiteenlopende categorieën. Dat was ieder jaar weer een hoogtepunt. Als bevlogen schaakleider wist hij ons niet alleen inhoudelijk scherp te krijgen, maar ook mentaal klaar te stomen voor de strijd. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en zorgde voor een sterk gevoel van saamhorigheid.
Ook bij de Baarnsche Schaakclub heb ik hem leren kennen als een betrokken begeleider van de jeugd. Hij was altijd in voor een grapje of een grolletje, maar kon ook serieus en toegewijd zijn wanneer dat nodig was. Die combinatie van warmte, humor en betrokkenheid typeerde hem.
Mijn vader en moeder kenden hem ook goed. Zij maakten regelmatig een praatje met hem, bij de schaakclub of gewoon in het centrum van Baarn. Dat zegt veel over wie hij was: iemand die midden in de gemeenschap stond en voor velen een vertrouwd gezicht was.
Namens mij en mijn moeder wensen wij zijn familie, vrienden en kennissen veel sterkte toe in deze moeilijke tijd. Rob heeft voor velen een blijvende betekenis gehad, en wij zullen hem met dankbaarheid blijven herinneren.
Op 24 februari 2026
om 18:48 getekend door:
M.i.k.e. .v.a.n. .d.e. .W.e.i.j.e.r.
Dit is niet ok
om 18:48 getekend door:
M.i.k.e. .v.a.n. .d.e. .W.e.i.j.e.r.
Ik ken Rob van mijn yogales. Iedere week was hij aanwezig en deed hij zover mogelijk, ook toen zijn gezondheid hem in de steek liet, onze oefeningen mee.
Hij was de enige man in onze groep en ik ga zijn aanwezigheid zeker missen.
Een rustige en altijd vriendelijk man. Veel sterkte voor iedereen die hem
lief had Yvonne
Hij was de enige man in onze groep en ik ga zijn aanwezigheid zeker missen.
Een rustige en altijd vriendelijk man. Veel sterkte voor iedereen die hem
lief had Yvonne
Op 23 februari 2026
om 12:05 getekend door:
Y.v.o.n.n.e.
Dit is niet ok
om 12:05 getekend door:
Y.v.o.n.n.e.
Waarschijnlijk is de laatste keer dat ik Rob gezien heb ergens rond 2016 geweest, toen ik voor het laatst actief was bij de schaakvereniging. Vooral de thema-avonden, waar Pascal al over schrijft, zijn hetgeen wat mijn herinnering aan hem geeft. Hij wist daarmee iets neer te zetten wat voor veel mensen geeft waar ze behoefte aan hebben: verbinding, gezelligheid, gemeenschap, samen met lekker eten en drinken.
Bij mijn opa en oma lag altijd een flessenopener in de vorm van een schildpad. Een groen beestje met een opener op de buik en een schild wat roze, rood en geel was. Ik vond het heel bijzonder dat ze bereid waren die af te staan, want, ook al was de waarde van het ding waarschijnlijk nihil, het was voor mij echt iets wat hoorde bij mijn opa en oma. Het diertje heeft bij Rob in één van zijn vitrinekasten mogen staan en kreeg daarmee ook de aanzien en waarde die in mijn ogen erbij pastte. Dat typeert Rob misschien ook wel: hij zag waarde in kleine dingen waar anderen aan voorbij zouden lopen.
Bij mijn opa en oma lag altijd een flessenopener in de vorm van een schildpad. Een groen beestje met een opener op de buik en een schild wat roze, rood en geel was. Ik vond het heel bijzonder dat ze bereid waren die af te staan, want, ook al was de waarde van het ding waarschijnlijk nihil, het was voor mij echt iets wat hoorde bij mijn opa en oma. Het diertje heeft bij Rob in één van zijn vitrinekasten mogen staan en kreeg daarmee ook de aanzien en waarde die in mijn ogen erbij pastte. Dat typeert Rob misschien ook wel: hij zag waarde in kleine dingen waar anderen aan voorbij zouden lopen.
Op 23 februari 2026
om 9:50 getekend door:
D.a.a.n.
Dit is niet ok
om 9:50 getekend door:
D.a.a.n.
In 2021 leerde ik Rob kennen, toen ik voor het eerst naar de Baarnse Schaakvereniging ging. Hij was degene die me welkom heette en de eerste partij op de club met me speelde. Daarbij hielp hij mij telkens vriendelijk en geduldig om de stelling te evalueren en de volgende zet te bedenken.
Ook na die eerste keer heb ik nog vele fijne partijen met Rob gespeeld en vele goede tips van hem gekregen over wat ik beter kon doen in het spel.
Ik wil de familie en vrienden van Rob graag condoleren met hun verlies. Net als de andere leden zal ik hem erg missen op de schaakvereniging.
Veel liefs,
Fabio
Ook na die eerste keer heb ik nog vele fijne partijen met Rob gespeeld en vele goede tips van hem gekregen over wat ik beter kon doen in het spel.
Ik wil de familie en vrienden van Rob graag condoleren met hun verlies. Net als de andere leden zal ik hem erg missen op de schaakvereniging.
Veel liefs,
Fabio
Op 21 februari 2026
om 16:06 getekend door:
F.a.b.i.o. .d.e. .M.o.o.r.
Dit is niet ok
om 16:06 getekend door:
F.a.b.i.o. .d.e. .M.o.o.r.
Een hele lieve, bescheiden en geduldige schaakleraar met een passie om de jeugd deze mooie sport bij te brengen. Dank voor alles, Rob! ♟️💙
Op 21 februari 2026
om 13:46 getekend door:
J.P.
Dit is niet ok
om 13:46 getekend door:
J.P.
"De achterdeur was altijd open"
Rob was, behalve clubgenoot bij de Baarnse Schaakvereniging, ook mijn biologieleraar op het Baarns Lyceum. Op werkweek op Terschelling schaakten we tegen elkaar. Ook regelde hij het schoolschaakteam voor het VO-kampioenschap. We verzamelden bij hem thuis, maar er was niemand anders om te rijden, terwijl we met twee teams van vier spelers naar Maarssen moesten. Geen probleem – Rob reed op en neer en ik bleef met drie teamgenoten achter in zijn woonkamer; ik vermoed dat we schaakten tot Rob weer terug was om ons ook te rijden.
Ook later was dat nog zo: de (achter)deur was altijd open. Dat inbrekers daar eens gebruik van maakten en zijn woning inslopen, maakte hem weinig uit, hij haalde zijn schouders op en ook daarna bleef de achterdeur steevast open.
Ergens rond 2008 was er een probleem met de sfeer op de schaakclub, bij de volwassenen. Op een Ledenvergadering stelde Rob – die niet in het bestuur zat: “Een schaakclub moet meer zijn dan een plek waar mensen een partij spelen, en daarna naar huis gaan”. Een simpele, maar terechte boodschap, maar het bleef niet bij die zin: op zijn voorstel kwamen er initiatieven zoals de Thema-avonden, waarbij één opening op het menu stond, en Rob voor hapjes zorgde. Catalaans, Italiaans, Spaans, Siciliaans, Hongaars, Rob wist er wel iets lekkers bij te bedenken. En er kwamen analyseavonden. Talloze keren kwamen we op doordeweekse avonden bij hem thuis, om onder het genot van een drankje in zijn huiskamer partijen te analyseren. De sfeer verbeterde, en de club floreerde.
Rob maakt hapjes (2012)
Er kwamen analyseavonden bij hem thuis, in zijn woning aan De Wetstraat waar hij zo’n veertig jaar woonde en dat hij eigenhandig had verbouwd tot een soort mini-palazo. Iedereen was welkom!
Rob was nooit te beroerd om een bijdrage te leveren aan activiteiten, zoals bij Koninginnedag (later Koningsdag) en bij het Cultureel Festival. Hij bedacht leuke spellen waarbij het publiek een lootje kon trekken, een puzzel kon oplossen of iets dergelijks.
Rob nam het jeugdleiderschap van mij over, toen ik intern wedstrijdleider werd. Vergaderingen waren niet echt zijn ding, e-mail of appen evenmin, maar zijn betrokkenheid bij de jeugd was bewonderingswaardig. Wat kon hij genieten van die jeugdschakertjes die een heerlijke vrijdagavond beleefd hadden!
Of, zoals Hendrik Pothof, voorzitter van de Baarnse Schaakvereniging, het bij Rob’s afscheid als jeugdleider verwoordde: “Het begeleiden van jeugd is je lust en je leven. In je werkende leven, als biologiedocent, leerde je jongeren alles over de natuur. Op vrijdagavond ben je bij onze club al vele jaren schaakleraar en jeugdleider. Je weet mensen te inspireren voor het schaken en voor onze club. Je nieuwsgierigheid naar de kinderen en je onverdeelde aandacht voor hen zijn bijzonder.”
Bij de Siciliaanse schaakavond, 2009
Later, toen ik mij meer en meer verdiepte in de wondere wereld van de insecten en de natuur, sprak ik Rob daar wel eens over. We gingen een paar keer samen op pad. Rob begreep helemaal dat ik daar helemaal in op kon gaan – nu schaken voor mij toch ook mijn werk was geworden.
Op 15 februari ging ik bij hem op bezoek. Hij vertelde dat zijn situatie “niet zo florissant” was; maar dat hij nog wel had meegedaan aan de vierkampen bij het schaaktoernooi in Wijk aan Zee, Tata Steel Chess, dat was weer erg leuk. Hij wilde graag “op een zo natuurlijke manier” gaan, zonder allemaal ziekenhuisbezoeken. Hoewel Rob geestelijk zo scherp als altijd was, was het voeren van een uitgebreid gesprek lastig: na elke zin moest hij de tijd nemen om adem te halen.
Ik liet twee insecten zien, een Tonderzwamschorswants, en een kever zonder Nederlandse naam: Hololepta plana. Hij bekeek de beestjes terwijl ze over mijn hand liepen en ik vertelde waarom ze allebei zo plat waren. We hadden het over de schaakclub, en over het maken van preparaten voor de microscoop, iets waar ik me de afgelopen week voor het eerst sinds de middelbare weer mee bezig had gehouden. “Ik vind het stoer”, zei hij, “dat je nu zo’n hobby hebt, naast het schaken.”
Lieve Rob,
Ik heb grote bewondering voor je levenshouding, je positiviteit, je aandacht voor kinderen, de wijze waarop je de regie hield, en bovenal, je gezelligheid!
Het ga je goed!
Pascal
Rob was, behalve clubgenoot bij de Baarnse Schaakvereniging, ook mijn biologieleraar op het Baarns Lyceum. Op werkweek op Terschelling schaakten we tegen elkaar. Ook regelde hij het schoolschaakteam voor het VO-kampioenschap. We verzamelden bij hem thuis, maar er was niemand anders om te rijden, terwijl we met twee teams van vier spelers naar Maarssen moesten. Geen probleem – Rob reed op en neer en ik bleef met drie teamgenoten achter in zijn woonkamer; ik vermoed dat we schaakten tot Rob weer terug was om ons ook te rijden.
Ook later was dat nog zo: de (achter)deur was altijd open. Dat inbrekers daar eens gebruik van maakten en zijn woning inslopen, maakte hem weinig uit, hij haalde zijn schouders op en ook daarna bleef de achterdeur steevast open.
Ergens rond 2008 was er een probleem met de sfeer op de schaakclub, bij de volwassenen. Op een Ledenvergadering stelde Rob – die niet in het bestuur zat: “Een schaakclub moet meer zijn dan een plek waar mensen een partij spelen, en daarna naar huis gaan”. Een simpele, maar terechte boodschap, maar het bleef niet bij die zin: op zijn voorstel kwamen er initiatieven zoals de Thema-avonden, waarbij één opening op het menu stond, en Rob voor hapjes zorgde. Catalaans, Italiaans, Spaans, Siciliaans, Hongaars, Rob wist er wel iets lekkers bij te bedenken. En er kwamen analyseavonden. Talloze keren kwamen we op doordeweekse avonden bij hem thuis, om onder het genot van een drankje in zijn huiskamer partijen te analyseren. De sfeer verbeterde, en de club floreerde.
Rob maakt hapjes (2012)
Er kwamen analyseavonden bij hem thuis, in zijn woning aan De Wetstraat waar hij zo’n veertig jaar woonde en dat hij eigenhandig had verbouwd tot een soort mini-palazo. Iedereen was welkom!
Rob was nooit te beroerd om een bijdrage te leveren aan activiteiten, zoals bij Koninginnedag (later Koningsdag) en bij het Cultureel Festival. Hij bedacht leuke spellen waarbij het publiek een lootje kon trekken, een puzzel kon oplossen of iets dergelijks.
Rob nam het jeugdleiderschap van mij over, toen ik intern wedstrijdleider werd. Vergaderingen waren niet echt zijn ding, e-mail of appen evenmin, maar zijn betrokkenheid bij de jeugd was bewonderingswaardig. Wat kon hij genieten van die jeugdschakertjes die een heerlijke vrijdagavond beleefd hadden!
Of, zoals Hendrik Pothof, voorzitter van de Baarnse Schaakvereniging, het bij Rob’s afscheid als jeugdleider verwoordde: “Het begeleiden van jeugd is je lust en je leven. In je werkende leven, als biologiedocent, leerde je jongeren alles over de natuur. Op vrijdagavond ben je bij onze club al vele jaren schaakleraar en jeugdleider. Je weet mensen te inspireren voor het schaken en voor onze club. Je nieuwsgierigheid naar de kinderen en je onverdeelde aandacht voor hen zijn bijzonder.”
Bij de Siciliaanse schaakavond, 2009
Later, toen ik mij meer en meer verdiepte in de wondere wereld van de insecten en de natuur, sprak ik Rob daar wel eens over. We gingen een paar keer samen op pad. Rob begreep helemaal dat ik daar helemaal in op kon gaan – nu schaken voor mij toch ook mijn werk was geworden.
Op 15 februari ging ik bij hem op bezoek. Hij vertelde dat zijn situatie “niet zo florissant” was; maar dat hij nog wel had meegedaan aan de vierkampen bij het schaaktoernooi in Wijk aan Zee, Tata Steel Chess, dat was weer erg leuk. Hij wilde graag “op een zo natuurlijke manier” gaan, zonder allemaal ziekenhuisbezoeken. Hoewel Rob geestelijk zo scherp als altijd was, was het voeren van een uitgebreid gesprek lastig: na elke zin moest hij de tijd nemen om adem te halen.
Ik liet twee insecten zien, een Tonderzwamschorswants, en een kever zonder Nederlandse naam: Hololepta plana. Hij bekeek de beestjes terwijl ze over mijn hand liepen en ik vertelde waarom ze allebei zo plat waren. We hadden het over de schaakclub, en over het maken van preparaten voor de microscoop, iets waar ik me de afgelopen week voor het eerst sinds de middelbare weer mee bezig had gehouden. “Ik vind het stoer”, zei hij, “dat je nu zo’n hobby hebt, naast het schaken.”
Lieve Rob,
Ik heb grote bewondering voor je levenshouding, je positiviteit, je aandacht voor kinderen, de wijze waarop je de regie hield, en bovenal, je gezelligheid!
Het ga je goed!
Pascal
Op 21 februari 2026
om 8:37 getekend door:
P.a.s.c.a.l.
Dit is niet ok
om 8:37 getekend door:
P.a.s.c.a.l.
Lieve Rob,
Ik leerde je op de schaakclub kennen toen ik nog een klein jongetje was ongeveer een jaar of 11. Een jaar later werd jij jeugdleider, een positie waar je echt je passies kon combineren, met kinderen bezig zijn en het schaken. Dit sierde jou. Fanatiek schaken kon je ook, al vond je het nooit erg om van mij te verliezen en noemde je mij een jeugd talent. Jij wilde het altijd het beste voor elkaar hebben voor de jeugd, en dat kon je heel goed. De jeugd stond dan ook echt voorop, naast al die inspanningen kon je ook nog zelf lol hebben in het schaken (gelukkig maar). 10 jaar ging voorbij maar er veranderde niets, misschien de omstandigheden. 1 ding was zeker Rob, jij was altijd het hart van de schaakclub. Tata steel was een van je vaste uitjes, je vertelde er zulke mooie verhalen over dat je mij een aantal jaar geleden had overtuigd om ook mee te spelen. Je wilde zelfs de laatste dag komen kijken, en zo gingen we samen op pad. Ik wist mijn poule te winnen, en zonder dat je woorden hoefde te gebruiken kon ik merken dat je ongelooflijk trots op mij was. Echt een unieke eigenschap. Tata steel werd inmiddels een traditie, het jaar erop kwam ik bij jou kijken en ook dit jaar weer. Al moest je wel je geliefde tienkamp opgeven, bewonder ik heel erg hoe jij altijd maar door wist te gaan. Het maakte niet uit wat er allemaal tegen zat, jij Rob ging gewoon door. Naast Tata Steel waren er natuurlijk ook de analyse avonden bij jou thuis, die heel speciaal waren. Urenlang hebben we jouw favoriete opening bekeken de london system. Het was duidelijk dat dit jouw favoriete opening was, danwel niet aan het jarenlange repertoire of misschien waren het de boeken die op tafel lagen, of was het dan misschien toch het enthousiasme waarmee jij het allemaal uitlegde. Rob een man met een heel groot hart, en zeer inspirerend. Graag wil ik zijn familie, vrienden en kennissen condoleren met dit grote en tragische verlies. Ik ga je missen Rob, maar vergeet nooit de prachtige man die jij was.
Liefs,
Rogier
Ik leerde je op de schaakclub kennen toen ik nog een klein jongetje was ongeveer een jaar of 11. Een jaar later werd jij jeugdleider, een positie waar je echt je passies kon combineren, met kinderen bezig zijn en het schaken. Dit sierde jou. Fanatiek schaken kon je ook, al vond je het nooit erg om van mij te verliezen en noemde je mij een jeugd talent. Jij wilde het altijd het beste voor elkaar hebben voor de jeugd, en dat kon je heel goed. De jeugd stond dan ook echt voorop, naast al die inspanningen kon je ook nog zelf lol hebben in het schaken (gelukkig maar). 10 jaar ging voorbij maar er veranderde niets, misschien de omstandigheden. 1 ding was zeker Rob, jij was altijd het hart van de schaakclub. Tata steel was een van je vaste uitjes, je vertelde er zulke mooie verhalen over dat je mij een aantal jaar geleden had overtuigd om ook mee te spelen. Je wilde zelfs de laatste dag komen kijken, en zo gingen we samen op pad. Ik wist mijn poule te winnen, en zonder dat je woorden hoefde te gebruiken kon ik merken dat je ongelooflijk trots op mij was. Echt een unieke eigenschap. Tata steel werd inmiddels een traditie, het jaar erop kwam ik bij jou kijken en ook dit jaar weer. Al moest je wel je geliefde tienkamp opgeven, bewonder ik heel erg hoe jij altijd maar door wist te gaan. Het maakte niet uit wat er allemaal tegen zat, jij Rob ging gewoon door. Naast Tata Steel waren er natuurlijk ook de analyse avonden bij jou thuis, die heel speciaal waren. Urenlang hebben we jouw favoriete opening bekeken de london system. Het was duidelijk dat dit jouw favoriete opening was, danwel niet aan het jarenlange repertoire of misschien waren het de boeken die op tafel lagen, of was het dan misschien toch het enthousiasme waarmee jij het allemaal uitlegde. Rob een man met een heel groot hart, en zeer inspirerend. Graag wil ik zijn familie, vrienden en kennissen condoleren met dit grote en tragische verlies. Ik ga je missen Rob, maar vergeet nooit de prachtige man die jij was.
Liefs,
Rogier
Op 19 februari 2026
om 23:34 getekend door:
R.o.g.i.e.r. .B.u.r.g.e.r.
Dit is niet ok
om 23:34 getekend door:
R.o.g.i.e.r. .B.u.r.g.e.r.
Rob was een mooie man met de liefde om met kinderen de mooie dingen van het leven te delen. Dat was op het Baarnsch lyceum waar hij een inspiratiebron was voor enkele generaties. Daarnaast was hij ook een inspiratiebron voor de Baarnsche Schaakvereniging waar hij de jeugdafdeling leiding gaf en deze tot één van de grootste vereniging in de regio wist te brengen. Zijn hart zat op de juiste plaats want toen de oorlog in de Oekraine starte stond zijn huis open voor de opvang van twee vluchtelingen die hij bijna vier jaar onderdak heeft verleend. Er zal nog veel meer moois als deze kleine samenvatting naar boven komen want Rob was een man uit duizenden. Met hem is een mooie en menslievende man van ons heengegaan. Ik wil dan ook de familie en kennissen van Rob condoleren met het verlies van Rob uit hun midden. Wij gaan jou missen Rob sluit je aan bij de grootste vereniging van onze voorgangers. We meet again i dont know when, dont know where.
Op 19 februari 2026
om 22:28 getekend door:
T.o.n. .v.a.n. .d.e.r. .P.l.o.e.g.
Dit is niet ok
om 22:28 getekend door:
T.o.n. .v.a.n. .d.e.r. .P.l.o.e.g.
Ik heb Rob bij de schaakvereniging leren kennen als een lieve, rustige en fijne man met een groot hart voor lerende kinderen. Het draaide nooit om hem, hij was er wel altijd. Veel sterkte
Op 19 februari 2026
om 21:58 getekend door:
M.a.a.r.t.e.n. .C.o.r.p.e.l.e.i.j.n.
Dit is niet ok
om 21:58 getekend door:
M.a.a.r.t.e.n. .C.o.r.p.e.l.e.i.j.n.
1
Dit register is aangemaakt door:
Lieke Boss of Jeroen Boss
op 18 februari 2026
en blijft zichtbaar tot:
18 april 2026
Contact met beheerder >
Lieke Boss of Jeroen Boss
op 18 februari 2026
en blijft zichtbaar tot:
18 april 2026
Contact met beheerder >
Contact met Lieke Boss of Jeroen Boss:
Een blijvende herinnering aan:
Rob Boss
U kunt van dit register en de toegevoegde condoleances zelf een boekje maken en laten drukken. Meer info >Hou me op de hoogte
Wilt u op de hoogte gehouden worden als er nieuwe (nationale) registers geopend worden? Condoleance.nl biedt verschillende mogelijkheden om op de hoogte te blijven, zoals e-mail, Twitter en SMS.