Michael Perre

Gecondoleerd met het overlijden van Michael.
Ik ken Michael als collega bij Oracle en voor veel collega's was zijn plotselinge overlijden een enorme schok die veel mensen erg verdrietig maakt. Vooral om de persoon die hij was.

Rust zacht en sterkte aan een ieder en zoals het gedicht al aangeeft:
Wij vergeten jou niet,
in stilte en herinnering blijf je nabij 

Michael, ik leerde je de voorbije jaren kennen als collega en kon steeds je scherpe analyses en krachtige stellingen erg waarderen. Het was me snel duidelijk dat in jouw sterke persoonlijkheid ook een warm hart schuilde. Nog geen maand geleden gingen we samen op stap in België en nu blijven enkel de herinneringen.
Ik zal onze goede discussies missen!

Veel sterkte aan familie en vrienden. 

Michael, je was er altijd, en altijd uniek.

Altijd iedere ochtend als eerste (denk ik.. ik was later).

Altijd, of toch vaak, in houthakkers overhemd. Hebben we ten overstaande van iedereen grap over gemaakt eind mei.

Altijd onverstoorbaar.

Altijd direct, zonder direct wat te zeggen. Ik denk dat iedereen wel aan je gezicht kon zien wat je er van vond, als je niets zei.

Dank voor je inzet ter verbetering van onze organisatie.

Je bent er plots niet meer. Sterkte aan allen. 

Sinds de start van Michael's loopbaan bij Oracle heb ik het genoegen gehad om met hem in hetzelfde team te mogen werken. Michael was een erg sterke persoonlijkheid. Iemand met een duidelijke mening, die hij met volle overtuiging en passie verdedigde. Zijn militaire achtergrond was daarin altijd voelbaar: discipline, rechtlijnigheid en een groot verantwoordelijkheidsgevoel zaten diep in hem verankerd. Zijn manier van communiceren was dan ook onmiskenbaar Michael: direct, eerlijk en zonder omwegen. Voor wie hem nog niet goed kende, kon dat soms overweldigend of zelfs wat schrikwekkend overkomen.

Echter die stevige buitenkant vertelde lang niet het hele verhaal. Achter die grote, sterke man schuilde een hart van goud. Michael had een groot rechtvaardigheidsgevoel en een feilloos oog voor oprechtheid. Je kon hem niets wijsmaken; je moest met een goed onderbouwd verhaal komen, anders prikte hij er genadeloos doorheen. Maar wie eenmaal voorbij zijn ‘guard’ was en zijn beruchte ‘bullshit-radar’ feilloos had doorstaan, ontdekte een warme, betrokken en zeer empathische collega.

Michael zag mensen écht. Hij voelde haarfijn aan wie een luisterend oor nodig had, wie steun kon gebruiken of wie even een duwtje in de juiste richting nodig had. Voor velen was hij een mentor, een buddy, iemand op wie je altijd kon rekenen. Hij gaf advies, bood hulp en was er – op zijn eigen nuchtere, eerlijke en oprechte manier – altijd.

Kenmerkend was ook zijn betrouwbaarheid: afspraak was afspraak. En dat mocht je letterlijk nemen, want Michael was steevast als eerste van de partij en als laatste om af te sluiten.

Wie hem kende, wist ook dat Michael genoot van het goede leven. Lekker eten en drinken, en vooral zoete lekkernijen, konden hem zichtbaar gelukkig maken. Een warme appeltaart mét slagroom had bijvoorbeeld geen enkele kans zodra die zijn blik kruiste.

Met pijn in het hart, maar ook met een diep gevoel van dankbaarheid, kijk ik terug op de jaren die ik met Michael heb mogen delen. Hij laat een leegte achter – als collega, maar vooral als mens – maar ook talloze herinneringen waar ik met warmte en een glimlach op zal blijven terugkijken.

Michael was voor mij, in alles, onze grote vriendelijke reus. 

Bij CMG/Logica was Michael 1 van de “smaakmakers” van het Defensie-account en was binnen dat account verantwoordelijk voor de diensten (zoals hij dat steevast noemde) en de NATO. Hij was een smaakmaker omdat hij zich echt verdiepte in de materie, borg stond voor de geheimhouding van deze klanten (need to know), punctueel en precies was, mijn secretaresse als zijn eigendom zag omdat hij ook over haar waakte (😊) en vooral iemand waar je op kon vertrouwen. Zeg wat je doet, doe wat je zegt.
Voor sommige mensen kon Michael overkomen als een koud afstandelijk persoon maar dan begreep je niet wat hem dreef: als je mee wil doen, moet je on par zijn v.w.b. kennis en kunde of moet je laten zien dat je daar mee bezig bent. Michael had daarom een kleine inner circle maar dat was wel een hechte intieme circle. Het was niet eenvoudig, maar als je “one of the guys bent” dan is dat voor eeuwig en heb je zijn vertrouwen, commitment en aandacht en wil hij graag socializen door een biertje te drinken en een hapje te eten. Niet iedereen begreep dat of wilde dat begrijpen…. En dat vond Michael prima. Relaties selecteerde hij op kwaliteit, kwantiteit boeide hem niet.
Het is intens triest dat hij er niet meer is, niet meer is op de wijze zoals hij overleed en de wijze waarop hij heengaat. Dit verdient hij niet… Ik zal hem blijven herinneren als 1 van mijn manager waar ik op kon bouwen en omdat hij op zijn eigen(wijze) manier een echte team player was.
Rest In Peace Michael! 

Michael, ik heb je leren kennen als een strijder, een warrior. Met de mooiste verhalen. Je was inspirerend. En wat was je toch blij wanneer we spraken. Tijdens de lunch of dat pannenkoeken huis waar je graag kwam. Je was een van de weinigen op kantoor die ik heb leren kennen als vrolijk en met een enorme lach. Zelfs wanneer je onder druk werd gezet. En hoe jij kan uitbeelden "dat schud ik van me af" ga ik niet vergeten. Ik weet niet waarom we zo goed klikten. Ik had me voorgenomen dat te gaan onderzoeken door vaker af te spreken. Ik wilde wat met je delen en was zo benieuwd daar jouw inzichten daarover. Het is nu te laat.
Jij hebt mij vaak motivatie gegeven. Daarvoor ben ik je dankbaar. Ik ga na het verdriet jou herinneren als de vrolijke vent die je was. Alleen, maar niet eenzaam. En altijd geweldig gezelschap. Elke dag dat ik die herinneringen terug haal zal een goede dag zijn. Dank Michael. Ik mis je. 

“We weten dat ieder van ons eindig is en dat vroeger of later het moment komt van een afscheid voor altijd. Maar dat maakt het niet makkelijker om te accepteren. Gelukkig blijven de herinneringen, die we moeten koesteren!”

Voorgaande boodschap is van een Whatsapp-bericht afkomstig en betreft de letterlijke reactie van Michael op het overlijden van mijn dierbare schoonmoeder in maart 2022.
Deze stellige woorden hebben, na het verschrikkelijke en onverwachte nieuws van Michael’s overlijden, voor mij een nog grotere betekenis gekregen.

Ik heb Michael vanuit mijn voormalige Defensie-carrière in 2013 leren kennen.

Vanaf de eerste kennismaking met Michael, was er een directe wederzijdse klik.
Michael was daarbij voor mij een groot voorbeeld. De reden daartoe was zijn krachtige en charismatische uitstraling, waarbij zijn doen en laten eigenlijk onbeschrijfbaar zijn.
Gelukkig heb ik hem dat persoonlijk wel eens verteld.

Vanaf de eerste dag dat ik bij CGI Rotterdam kwam werken, werd ik in het dagelijkse lunchpatroon met Michael opgenomen.
Dat is, via een latere inzet op de Frederikkazerne te Den Haag, bij Simonis Scheveningen in stand gehouden. Nagenoeg elke vrijdag was het oprecht feest met Michael. Wat een pret hadden we met ons lunchclubje, waarbij er regelmatig over het bekende ‘Meedogenloos het mes er in’ werd gesproken.

Zo ook op vrijdag 30 december jl., waar ik (nu inmiddels als gepensioneerde) met Michael weer te Scheveningen een visje ben gaan halen. Een voornemen om dit ook in de pensioenjaren van Michael te blijven doen.

Dan op vrijdag 9 januari jl. te 11.00 uur dat verschrikkelijke telefoontje te krijgen met de mededeling dat Michael overleden was. Ik stond op dat moment letterlijk in de startblokken om naar de vislunch met Michael te gaan. Het ongeloof van zijn plotselinge overlijden is groot en dat zal voor mij altijd zo blijven.

Ik zal mijn beste vriend nooit vergeten en ontzettend gaan missen.


“Maar gelukkig blijven de herinneringen…….” 

Michael,

Ik heb je helaas maar kort gekend. Niet als collega, maar als klant. Maar als oud Oracle voelt het toch altijd ook beetje als collega en voelt het als een groot gemis dat je er ineens niet meer bent.

Ik waardeerde je manier van werken en ik had heel graag nog veel langer met je samengewerkt en je nog beter leren kennen, maar nog liever had ik gehad dat je nog heel lang had kunnen genieten gewoon van het leven ... 

Michael,
Wat gaan we je missen, zo plotseling. Je zag er altijd minimaal 10 jaar jonger uit, supersterk en met goede gezondheid. Op 1 Januari was je laatste goede voornemen om nog vaak met ons (Chris, Pascal, Kick en ik) te gaan eten bij Fatkee, je gaf aan, gaan we voor losse gerechten of voor nummertje 23, Sil Yang Fang. Maar ook de visjes bij Simonis op vrijdag. Lang hebben we samengewerkt en zoals ik ook bij de ander ziet, zijn de messen geslepen en van welke kamp ben jij. Vanaf de CMG/Logica/CGI tijd kennen we elkaar. Je hield van je werk, je was er ook in de late uurtjes. De vakantiedagen werden niet opgemaakt. Je genoot van je werk. Meestal vrijdags te vinden op de Frederikkazerne, Kantoortje van Kick. Ik ga een goede vriend missen. Dank voor de herinneringen en vriendschap.
Aan iedereen die Michael gekend heeft, sterkte! 

Beste familieleden, vrienden en collega's van Michael,
Ik ben blij dat ik Michael in en door zijn werk heb mogen meemaken. De contacten waren, behalve nuttig, buitengewoon aangenaam en hartelijk. Ik denk daar met plezier aan terug.

hartelijke groeten en sterkte voor ieder,

Marijke Metz (DICTU) 

Jaar van het vuurpaard!

Eten bij Marnemoende, oliebollen eten en testen, LEGO, Jasmine Palace, Rotterdam aan de kade, in Zevenbergen Sint, Kerst met collega’s en ex collega’s. Eten bij de Witte Laaf. Even gezellig afspreken en goed bijpraten en frustraties delen met elkaar. Soms was dat lang in de file, waarbij jij ook altijd bereid was om om te rijden zodat we samen konden rijden. Altijd goed en Michael was er bij.

Mocht hij de keuze maken gingen we naar restaurant Kartoffel in Utrecht. Een van zijn favorieten. Lekker en in ieder geval genoeg eten, gezellig in Utrecht. Michael was er.

Altijd op kantoor, op zijn eigen bureau aan de A2 of later zijn eigen kantoor op de begane grond. Je wist gewoon Michael was er altijd.

Borrelen met de ORAclub, Michael was er.

En dan ineens kwam daar het jaar van het paard. Jij stuurde dit nog door naar ons als groep, wij hadden dit nog niet gezien dat we in het Chinese jaar van het Paard zitten in 2026. Maar helaas daarna werd het stil. Geen rake uitspraken meer, geen duidelijk taal, geen etentje, geen drankje en mooie oneliners als "dan ben je voor mij!"

Michael is er niet meer bij, nooit meer.

Sterkte! Marianne 

Voor Michael door Alexander

Recht is recht, krom is krom, het is wit of zwart, je zit in mijn kamp of het andere kamp, en als je in het andere kamp zat, dan kon je je borst nat maken, de messen waren geslepen.
Ik ben zelf conflict vermijdend, en we kunnen een hoop zeggen over Michael, maar conflict vermijdend was hij zeker niet. Wij waren elkaars evenknie, dezelfde rol binnen Oracle, allebei overheid, maar hij Centrale Overheid en ik Lokale Overheid. Dezelfde rol, maar een andere benadering, dezelfde uitdagingen en vaak dezelfde frustraties. En dat deelden wij, zeer regelmatig, met een kopje koffie en vrijwel altijd op aandringen van Michael met een koek aan de Obar. Meerdere keren per week, ik rokend en Michael zonder jas buiten, bespraken wij strategieën, deelden wij kennis, bespraken wij klanten en probeerden wij elkaar vooruit te helpen. Ik probeerde enige finesse in te brengen en Michael leerde mij dat je het beste als eerste kunt slaan. Ik heb enorm veel respect voor Michael, hoe hij door Oracle als soldaat zonder munitie het slagveld werd opgestuurd en toch succesvol was. Door volharding, hard werken en door de relaties die hij gedurende zijn leven heeft opgebouwd.
Nu schreef ik net dat Michael het ‘mijn kamp of andere kamp principe’ hanteerde. En als je in zijn kamp zat, dan gebeurde er bijzondere dingen. Zo bespraken wij ook privé zaken en het kon zomaar voorkomen dat je weken later opeens een appje binnenkreeg: ‘ik heb even onderzoek gedaan en is dit geen oplossing voor je uitdaging, zie link’. Onvoorwaardelijk en op elk tijdstip, ongeacht rang van tegenstander, ongeacht consequenties, Michael staat naast je en stopt niet voordat de situatie naar zijn zin is.
Gent, Brugge, Loosdrechtse Plassen, Breda, Utrecht in een kas, Kartofel, Restaurant De Nederlanden en ga maar door. Wat heeft Michael genoten van teamuitjes. Goed eten, waarbij kwantiteit ook een belangrijke rol speelde, lekker drinken en gezellig samenzijn. Dit was Michael zijn ding. Soms wat op de achtergrond, maar bij een vraag gaf hij graag zeer uitvoerig antwoord. Genietend, absorberend, beschermend, overzag hij hoe iedereen het naar haar of zijn zin had. Zo ook op het Gorcums Zomerfeest, een optreden van DJ Paul Elstak, niet direct zijn muziek, alles en iedereen springend en dansend op het VIP dek, één iemand die daar bovenuit torent, die stil staat maar met een glimlach van oor tot oor …
Het gemis is groot, nu al. Ik neem hopelijk veel mee van Michael, de waardigheid, respect en slagvaardigheid zijn maar enkele woorden die beschrijven waar Michael voor stond … 

Het voelt zo onwerkelijk. Een kleine 4 jaar geleden leerde ik je kennen. Waar het eerste jaar ik vooral zoekende was hoe ik je het beste kan ondersteunen en in contact kon komen, groeide dit de afgelopen jaren uit naar een hechte samenwerking en contact.

Veel mensen omschreven je als een solist. De mensen die je beter kenden, wisten dat het eerder gereserveerd was en dat je juist graag een groep met mensen om je heen verzamelde met wie je de oorlog kon winnen. Ik weet nog goed dat je voor een grote uitdaging stond bij een klant, ik voorstelde om aan te sluiten voor een gesprek en daar een zeer senior collega bij wilde meenemen, jij op geheel eigen wijze zei: "Wat gaat hij toevoegen dan, dat kan jij toch prima alleen?". Ik blufde dat dat wel moest lukken en we gingen er vervolgens goed voorbereid samen naartoe wat uiteindelijk leidde tot een succes.

Sindsdien leerde ik je kennen als een heel warm persoon met wie je al snel een uur aan het praten was en moest herinneren dat we door moesten naar een volgende vergadering. Je had oog voor detail, durfde door te vragen op juiste momenten en had bovendien een arsenaal aan mooie anekdotes. In Pacific Ocean, bij Oracle op de begane grond, gaat het leeg voelen zonder jou.

Sterkte aan iedereen.
Dennis 

Zo ineens, zo ongelofelijk, zo plotseling geen team meer. 4 jaar samenwerken aan mooie successen en resultaten. Het begin was stroef, voor hem én voor de mensen om hem heen. Vertrouwen moest groeien, stap voor stap, en dat ging niet vanzelf. Hij was geen man van snelle toenadering of grote woorden. Eerder afstandelijk, sterk op zichzelf, iemand die zijn eigen koers voer en weinig van zijn kaarten op tafel legde. Maar dit groeide mettertijd naar onderling vertrouwen



In de omgang kon hij soms lastig zijn. Discussies met hem waren scherp, direct en niet altijd comfortabel. Hij zei wat hij dacht en verwachtte dat anderen dat ook deden. Dat maakte samenwerken niet altijd makkelijk — maar wel eerlijk. Want wie de moeite nam om door te zetten, ontdekte iets anders.



Langzaam groeide het vertrouwen. Niet luidruchtig, niet zichtbaar voor iedereen, maar wel oprecht. In één-op-één gesprekken liet hij meer van zichzelf zien. Dan waren er goede gesprekken — over werk, over keuzes, over het leven daarbuiten. Hij luisterde beter dan je op het eerste gezicht zou denken en stelde vragen die bleven hangen. Zakelijk was hij scherp en inhoudelijk sterk; privé kon hij verrassend open en betrokken zijn. Maar ik herinner me ook flinke aanvaringen en botsingen, vooral in het begin. En vaak had dat te maken met geforceerd push- en organisatiegedrag waar hij wars van was. Hij trok zijn eigen plan en als hij voelde dat je als team hierin opereerde versterkte de band en drang naar succes.



Hij deelde weinig, maar wat hij deelde deed ertoe. Geen overbodige woorden, geen opsmuk. Wie zijn vertrouwen had, wist dat dat iets betekende.



Zijn manier was niet voor iedereen, en dat hoeft ook niet. Juist die eigenheid maakte hem wie hij was. We nemen afscheid van een collega, en ik van een team maat, die misschien niet altijd makkelijk was, maar wel echt. Iemand die sporen nalaat in gesprekken, in inzichten en in herinneringen. Sterkte voor iedereen die Michael gaat missen. Dick 

Wanneer het is zoals het is en niet zoals het moet zijn...

Michael, 20 jaar een zeer gewaardeerde collega en in de loop van die tijd een fijne vriend. Hij kon je raken, over je waken, ontzettend zorgzaam zijn, maar ook meedogenloos de vloer met je aanvegen. Of de messen nou wel of niet waren geslepen, Michael was Michael en als je in zijn hart zat, ging hij voor je door het vuur. Dat deed hij ook voor mij en ik kan alleen maar hopen dat hij heeft geweten wat dat voor mij betekend heeft.

Michael was betrokken, altijd paraat voor een advies en scherp in de discussie. Zo gereserveerd als hij kon zijn, zo warm en toegankelijk was hij waar hij het toeliet. De vragen die er zijn, hadden geen antwoord gekregen als hij er nog was en dat was zijn keuze. Zo was Michael.

Ik zal hem enorm missen, zijn gevleugelde uitspraken, goede zorgen en zelf zijn scherpe blik en felle discussie. De indruk die hij achterlaat hou ik bij me en neem ik met me mee.

Voor iedereen die Michael kende, herkend of beter wil kennen, hoop ik dat een verzameling van herinneringen hier zijn plaats zal vinden.

Sterkte en dank daarvoor.
Jantine