Willem Sellink

Lieve Willem,
Je had me beloofd dat je me nog zou komen opzoeken in Namibie! Dat mocht helaas niet zo zijn. Met alleen mooie herinneringen ben je stiekem toch hier af en toe. Vaarwel, Tamara (ex-Informaat) 

Beste Willem,

Veel met sporten om je nek gehangen en vice verza!
Om nooit te vergeten.
Dank aan jouw zus voor de gedenkkaart. 

Ik denk met veel plezier terug aan de tijd dat Willem samen emt Jeroen van der Steen bij ACC en Hercules hebben gecricked. Samen naar de training en elkaar gek gooien in de kooi samen in de wedstrijden elkaar oppeppen als het niet zo goed ging en vreselijk veel lol als alles lukte.
Willem was degene die zijn appartement destijds aan de Ruijsdaelkade voor 6 weken aan mij ter beschikking stelde toen ik begon te studeren in Amsterdam.
Ik heb alleen goede herinneringen aan hem en vernoem mijn nieuwste fiets die ik vandaag gekocht heb naar hem. 

Leven is als sneeuw,
je kunt het niet bewaren
Troost is dat jij er was..
uren, maanden , jaren.
( Herman van Veen)

Het is nu ruim twee weken geleden dat Willem aan zijn laatste reis begon.
Na, in eerste instantie, verzet en ontzetting, is er nu bij ons sprake van, een soort van ,acceptatie.

De uitvaartplechtigheid was groots; zoals hij het verdiende. Het verdriet was overal voelbaar.

Alles over Willem is eigenlijk gezegd en geschreven. Op een innemende , (Bas), poetisch verbeeldende, ( Theo) en magnifiek puur ( Jeroen in het condoleanceregister), wijze verwoord.
Wij zijn zo vrij om ons daarbij aan te sluiten.

Op 28 maart bezochten wij Willem in gezelschap van onze teckelpup, Fleur.
Het was voor Fleurtje liefde op het eerste gezicht en ondanks zijn situatie genoot Willem zichtbaar van het beestje. Hij was behalve een mensenvriend , ook een dierenvriend!

Lieve Willem, rust zacht!
Floris en Anneke
Hazemeijer Groot - Roessink 

Correctie: de site van Hercules is te bereiken via: www.usvhercules.nl

Sorry, Fia 

Het cricketseizoen begint dit weekend, het zal anders zijn..

Dat schreef Roeland Buijze, een vroegere cricket maat van Willem, hij heeft een in memoriam geschreven voor de site van Hercules (www.hercules.nl)

In memoriam Willem Sellink

Op 24 april heeft Willem Sellink zijn laatste ronde gereden. Op wielen en op de ijsbaan.
Veel te vroeg, en een onverwacht en groot verlies voor zeer velen.
Willem ging 7 weken voor zijn dood met concentratieklachten naar een arts. Hij bleek meerdere tumoren in zijn hoofd te hebben die inoperabel waren.

Willem Sellink: 13-8-1957 - 17-4-2009
Willem Sellink: 1971-1982, 149 wedstrijden, 123 innings, 514 runs, 8 not outs, hoogste score 33, gem. 4,47; 4240 runs tegen, 286 wickets, gem.14,82; 32 vangen.
Met alleen deze cijfers doen we Willem (Wim toen we hem leerden kennen als in de jeugd) ernstig te kort.
Willem heeft uiteindelijk niet eens zo lang gecricket (na Hercu nog 3 jaar ACC), maar hij heeft een diepe indruk nagelaten bij vele Herculanen die met hem speelden. Dat bleek uit de mails die de veteranen elkaar zonden toen het slechte nieuws bekend werd.

Willem was zeer, zeer actief als wielrenner, zeer actief als schaatser en actief als tennisser en golfer.
Dat hij bergen beklom op de fiets wisten we vroeger al: deed hij met Jeroen en Bas van der Steen. Maar hij heeft het fietsen op hoog terrein voortgezet, fietste in alle werelddelen, en grote afstanden.
Bij het schaatsen kwam Egbert Lambers hem vaak tegen (op de Jaap Edenbaan en op de Weissensee).
Verre reizen maken (ook om niet te fietsen) was zijn echte passie: hij werkte extra lange weken bij Informaat als seniorconsultant (al 18 jaar) zodat hij elk jaar 2 maal lang en ver op vakantie kon gaan.
Willem was veel en veel meer dan een sportman. En dat werd door zijn vele vrienden gememoreerd op het afscheid.
Willem wordt herinnerd als bedachtzaam, trouw, integer; hij had immer zorg en belangstelling voor een ander. Hij was de man met de raadselachtige glimlach, was altijd rustig aanwezig, trad nooit op de voorgrond. Hij kon goed relativeren, had pret oogjes, had brede interesses, gaf vertrouwen, was flexibel en kon genieten van zeer veel zaken. Iedereen die Willem heeft gekend, kan bij deze kenmerken wel een of meer mooie herinneringen ophalen.

Een aantal Herculanen hebben te midden van zeker 150 vrienden van Willem hem vergezeld op zijn laatste gang. Ook een aantal oud-Herculanen was aanwezig (naast de gebroeders van der Steen ook Floris Hazemeyer).

The great umpire in the sky has given Willem out, and there was no referral possible.
Willem, we zullen in de 3e innings mooie verhalen blijven vertellen van toen je nog bij ons was. 

Willem's nichtje Marije heeft het volgende gedicht voorgedragen, geschreven door een vriend van haar.

Aftasten


Is het donker of is het licht?

Heb jij het licht uitgedaan, of was ik het nou?

Ik weet het niet, weet jij het?

Als ik het deed was het per ongeluk,

En jij, deed jij het expres?

Ik ben bang in het donker, maar jij

Ben jij ook bang in het donker, of ben je bang in het licht?

Ben je bang om mij te zien?

Of ben je bang om je eigen weerspiegeling in mijn ogen te zien?

Volgens mij ben je bang voor je eigen gedachten.

Licht aan of uit, het maakt niet uit ze blijven eng.

Maar als je nou eens wat dichter tegen mij aan kruipt,

En mij deel maakt van jouw geheim,

Dan zie je dat je gedachten helemaal niet zo eng zijn,

Want als we met zijn tweeën zijn valt het allemaal wel mee.

Ik sta naast je, achter je, voor je, waar je maar wil.

Ik sta ver weg, of dichtbij waar je maar wil.

Als je maar weet, dat ik nooit van je zijde wijk,

Want ik hou van jou, dat je dat niet vergeet.

Dus als de nacht heel donker wordt,

En het licht aan of uit, geen verschil meer maakt,

Weet dan dat ik naast je sta.

Koen, maart 2008 

Op verzoek van een collega:

Alleen in omgekeerde volgorde:
De laatst uitgesproken tekst van de uitvaart van Willem als eerste in beeld.
De achtste en tevens laatste spreker was Frits Jagerink, alias Oom Frits.
Hij was voorafgegaan door Marije Weidema, zij droeg een gedicht voor, helaas heb ik die tekst nog niet.
Op De Nieuwe Ooster heeft familie gesproken. In de Skeeve Skaets hebben een collega en vrienden gesproken.
Daag, Fia

Willem Sellink, van jongsafaan heb ik hem meegemaakt.’tBegon met vieringen van Sinterklaas,Kerst,Oud en Nieuw,Pasen en Pinksteren en vele verjaardagen.
Toch zal ik hem minder goed kennen dan vele van de hier aanwezigen,die hem hebben meegemaakt tijdens de fietstochten,in vaak exotische gebieden,tijdens schaatstochten op natuurijs,en trainingen op de ijsbaan en in z’n werk
Bij de viering van z’n 50ste verjaardag bleek ons al wat voor uitgebreide vriendenkring Willem had.Maar met grote verwondering en bewondering hebben we ervaren in deze laatste weken van z’n leven hoe hecht en opofferend deze vrienden om hem heen stonden. Verschillende hebben onbetaald verlof genomen of hun werkzaamheden elders gestaakt om Willem bij te staan,en dat gedurende dag en nacht.Op deze manier is het gelukt Willem bijna tot het einde thuis te houden,en zo mogelijk al z’n wensen te vervullen en hem op het laatst ook naar het ziekenhuis te begeleiden om daar z’n lijden zoveel als mogelijk was te verlichten.
Heel wat sterfbedden heb ik meegemaakt,waarbij de familie,groot of klein,om de zieke heenstond,maar nooit
zag ik een opofferende vriendenkring als deze
Uit naam van Wim’s moeder,zijn zus,van mijn vrouw,mijn dochters en schoonzoon en mijzelf wil ik jullie van ganser hart danken voor alles wat jullie voor Willem gedaan hebben.Het was echt ongelooflijk.
Dan dank ik ook,uit naam van Willems moeder,alle hier aanwezigen,die afscheid kwamen nemen van Willem

Frits 

De vijfde spreker was Theo Meijering,
zijn tekst is ook al bekend, zie 26 april.
Daarna gingen we naar De Nieuwe Ooster en daar sprak Frederique Jagerink.

Beste familie, vrienden, collega’s en andere bekenden

Willem is mijn lieve neef en hij is 15 jaar ouder. Hij heeft mij vanaf mijn geboorte zien opgroeien en mijn eerste herinneren aan hem zijn onze stoei-partijen. Toen ik iets ouder werd en we niet meer stoeiden, probeerde ik op andere manieren altijd zijn aandacht te trekken. En vervolgens zo’n 20 jaar geleden, ging hij met zijn jonge nichtjes mee de kroeg in op oudejaarsavond. Hij vond de bezoekers wel wat jong, maar verder hoorde je hem niet. Willem paste zich altijd gemakkelijk aan.
Tijdens mijn stages in Parijs en Brussel kwam hij met zijn moeder langs. Later zijn we nog gaan abseilen van de Euromast. En voor zijn 45ste verjaardag werd de familie in een bootje rondgevaren. En hoe ouder, hoe gekker. 5 jaar later, op zijn 50ste moesten we ineens zelf roeien op de weerribben. Wel met een grotere groep en super mooi weer!
We liepen de deur niet bij elkaar plat, maar tijdens feestdagen en verjaardagen was hij er altijd bij, mits hij niet op een van zijn vele wel bekende vakanties was.

Tijdens de verschillende fases van mijn leven kon je Willem er altijd bij hebben. Willem was altijd rustig, vriendelijk, benaderde alles van zijn nuchtere kant met vleugje humor.
Hij liet iedereen in zijn waarde.
En uit alle reacties begrijp ik dat ik niet de enige ben die Willem zo verschrikkelijk waardeerde.

Mijn man en ik hadden gehoopt dat hij onze kinderen, die nu een paar maanden en 2 jaar oud zijn, nog zou leren schaatsen. En we wilden hem nog eens gaan opzoeken in Thailand.
Maar helaas dit heeft niet zo mogen zijn.

Wij hebben bewonderd en gewaardeerd hoe hij altijd voor zijn moeder klaar stond. Hij heeft haar door moeilijke tijden heen geholpen. En zij was erg waardevol voor hem tijdens zijn ziekte. Willem, als je het nog hoort, we kunnen het niet vaak genoeg zeggen, we houden je moeder in de gaten hoor!

Willem heeft het leven goed geleefd. Op zijn werk werd hij gewaardeerd. Veel hobby’s heeft hij uitgeoefend en zorgzaam en attent was hij voor zijn directe omgeving. Hij is een voorbeeld voor ons en we zullen hem nooit vergeten!

De afgelopen weken zijn snel gegaan. We hebben er even aan mogen wennen, dat hij er niet meer zal zijn, en gelukkig is de lijdensweg voor hem niet te lang geworden.

Willem, we zullen je niet vergeten!
Willem, je blijft mijn lieve neef en je blijft voor altijd jong! 

Esther was de derde spreker, haar tekst is al bekend hier.
Daarna volgde Ronald Stoeckart:

Voor Willem

Beste familie en vrienden,

Ik kan mij eigenlijk niet zo goed herinneren wanneer ik Willem voor het eerst ontmoet heb. Dat moet lang geleden zijn: een kleine 20 jaar geleden schat ik op de tennisbaan van Aemstelspelers op het NTC. Het klikte meteen tussen ons en we hebben vele jaren samen met Ing Siou, Masha, Jeanne en Cees op zaterdag competitie gespeeld.

Willem was in het team zoals je dat noemt een zekerheidje. Hij won vrijwel altijd zijn enkelspel. Het dubbelen of nog erger een mixed dubbel was niet zijn ding. Zijn voorkeur lag duidelijk bij het enkelspelen. Maar het maakte Willem verder eigenlijk niets uit. Zelfs als Jeanne hem - zonder zijn medeweten - had opgegeven voor een mix dubbel toernooitje, deed Willem gewoon mee. De goedzak. Het ging hem toch vooral om de gezelligheid. En als we ons weer veel te druk maakten over van alles en nog wat, dan zei Willem met zijn pretogen glimlachend: “zaterdag 4de klasse reserve!”. Of woorden van gelijke strekking. Oftewel: waar maak je je druk over, het gaat helemaal nergens over.

Willem heeft zich op de baan – en voor zover ik weet ook niet daar buiten trouwens - nooit op enige wijze misdragen. Het waren altijd de tegenstanders die mopperend en vloekend van de baan afdropen en zeiden dat ze nog nooit zo slecht hadden gespeeld. Maar dat klopte niet. Het was namelijk Willem die vaardig en tactisch heel slim zijn tegenstander z’n spel oplegde en dat was voor hen natuurlijk frustrerend.

Zijn grote kracht was namelijk een zorgvuldig van te voren gekozen strategie perfect uit te voeren én – indien nodig - aan te passen. Daar was hij een meester in. Vooral aanvallend ingestelde tegenstanders konden rekenen op een genadeloze afstraffing. Pas echt leuk vond Willem het als de tegenstander ook echt tegenstand bood en hij kon laten zien hoe het spel gespeeld moet worden.

Eén voorbeeld wat ik mij nog goed voor de geest kan halen is de wedstrijd geweest bij Festina in het Vondelpark. Zijn tegenstander – een loopwonder uit Amsterdam Zuid – zei trots nooit een derde set te hebben verloren. Totdat hij Willem tegenkwam, die niet verzwakte en zichtbaar genoot van deze zwoegende loper aan de andere kant van het net. Achteraf hebben ze nog lang samen nagepraat want deze man bleek ook een wereldfietser en marathonschaatser te zijn.

De tenniscarrière van Willem kwam enkele jaren terug vrij plotseling tot stilstand door zijn longembolie. Hij heeft het na zijn herstel nog wel geprobeerd maar ging prompt de eerste dag al door zijn enkel. Dat was voor hem een teken om voorlopig even niet te tennissen en zich volledig te richten op het fietsen. Toen bleek eigenlijk pas goed welke belangrijke en bindende factor Willem was voor ons team. We degradeerden prompt en het team begon uiteen te vallen. Willem is wel lid gebleven van Aemstelspelers en wilde dit jaar weer beginnen met gewoon een balletje slaan…..

Het golfen was - in tegenstelling tot tennissen - wel goed te combineren met het fietsen. Dat is immers een vrij risicoloze sport die Willem tijdens zijn studententijd had opgepikt. Met z’n drieën – Dorine, Willem en ik - hebben we veel gespeeld in Nederland en ook weekenden in Duitsland en België. Veel plezier hebben we gehad met de lessen van Mike, een Engelsman met dito humor, op de Haarlemmermeersche golfbaan in Cruquius. Willem vond het jammer dat zijn golftechniek nog niet goed genoeg was om zijn tactiek helemaal volgens plan uit te voeren. Maar ja, dat was eigenlijk niet zo erg. Golfen was toch vooral een sport voor de toekomst, als hij niet meer zo goed zou kunnen fietsen. Die toekomst is er niet meer…..

Wat rest zijn dierbare en mooie herinneringen. En zijn paars/roze racefiets die hij mij een paar jaar geleden gaf toen hij –voor nog één keer – een nieuwe racefiets kocht. Zijn oude Koga Miyata waar hij alle cols in Europa en ik weet niet waar nog meer, mee heeft bedwongen. Op die fiets rijd ik nu wezenloos en onwezenlijk door de duinen en denk aan hem. Ik mis hem, mijn lieve dierbare trouwe vriend.

24 april 2009
Ronald 

Na Bas was ik de 2e spreker.
Het allerbelangrijkste voor mij staat onderaan mijn tekst:
WIJ ZIJN JE NIET KWIJT
Daag, Fia

Beste aanwezigen:
Allereerst wil ik jullie zeggen dat ik het heel mooi vind dat jullie allemaal gekomen zijn, Willem wilde graag veel mensen op zijn afscheid, dat is gelukt.

En wat wil je dan met zoveel mensen? Herinneringen ophalen en elkaar moed inspreken.

Ik wil graag jullie het thema meegeven dat van Marlies van der Voort afkomstig is, zij schreef 1 dag na Willem’s overlijden:

Ik wens dat de mensen in zijn omgeving de kracht hebben om zijn leven te vieren en om zijn dood te dragen.

Met dat in mijn achterhoofd wil ik graag hier mijn verhaal doen:

Ik zal beginnen bij het begin en eindigen bij het einde van ons samenzijn hier op aarde.

Jaren geleden, een jaar of 17 terug, was ons, dat is Toon en ik, huis op Sloten klaar na jaren verbouwen en hadden we weer tijd voor andere dingen. Ik ging op Haarlem schaatsen en Toon op de Jaap Eden baan.

Daar kwam hij in de ploeg met Bob, Willem zat een ploeg hoger. Via Bob leerde Toon Willem kennen. Niet opvallend, maar heel vriendelijk en rustig.

Na een tijdje gingen de mannen een biertje drinken na afloop van het schaatsen.
Het volgende jaar ben ik overgestapt naar de Jaap Eden. En ging ik ook na afloop naar de kantine.

Een van die avonden vroegen Bob en Willem of we zin hadden om mee te gaan op vakantie naar Afrika. Daar moest ik even over denken. Was ik nog nooit geweest en wist er weinig van.
Willem kwam met een boek van de Okavanga delta. Dat was een goeie greep want mooie plaatjes boeien mij heel erg. En dus gingen we mee. Willem leren kennen als een flexibele reisgenoot, vriendelijk, grappig, met interesse voor de natuur en voor mensen. Maar daadkrachtig als het erop aan kwam en met creatieve oplossingen.

Die reis begonnen we als de Malawi 4 in Malawi en eindigen als de Zambezi 6, met Marjo en Erik, via eerst Zimbabwe en daarna Botswana weer terug in Zimbabwe.

Ook toen liet hij zijn vertrouwen in anderen blijken, ik mocht de ene week opvullen die nog over was, dat werd Malawi en zonder discussie was dat akkoord.

Nog een heleboel vakanties volgden: in wisselende groepssamenstelling, maar altijd met Willem erbij:
Ierland, fietsen door Maleisie en Thailand met zijn 3-en, fietsen in Vietnam en Cambodja met zijn 3-en.
Met een hele groep Namibie.

Of met Bob en Toon: 2 x gefietst in Albanie, op Tenerife gefietst. Met Toon alleen: naar de Filippijnen.

Met Ary: Thailand. Met Bob: Amerika.

Dan nog vele fietsvakanties met Jeroen in Frankrijk.

Willem’s veruit favoriete land was Thailand, vanwege de ruimte en de rust en vanwege de mensen die volgens het boeddhisme leven, met medeleven. Willem vond mensen vaak zo ruw als hij weer terugkwam in Nederland. En Thailand en oudere mannen, dan denk je al snel …. , maar Willem vond dat Russisch roulette, daar begon hij niet aan.

Onze laatste vakantie samen was afgelopen jaar: in november en begin december zijn we met zijn 3-en door Nieuw Zeeland getrokken, het Noorder en Zuidereiland. Via de Fiji eilanden heen en via Japan terug.
Een mooie reis, veel groen, aardige mensen, alleen weinig cultuur. Mensen vragen dan of we niets aan Willem gemerkt hebben, nee niks!

Bij terugkomst ging ons schaatsseizoen weer verder en daar zagen we elkaar weer bijna elke week. Een week voor hij zich ziek meldde viel het me op dat Willem zo in zijn eentje aan het schaatsen was. Ik vroeg hem wat hij toch over de baan dwarrelde en waarom hij niet in een groep reed. Het wilde niet zei hij, eigenlijk al een dikke maand niet, hij kon de slag niet te pakken krijgen.. Hij had zijn schaatsen al laten ronden, maar dat had niet geholpen.

De volgende vrijdag heeft hij zich ziek gemeld op zijn werk. Hij kon zich niet concentreren, vergat dingen. Hij is nog op de baan geweest, maar er eerder afgegaan en naar huis gegaan. Toon heeft hem nog gebeld of hij uit eten wilde. Dat deden we vaak, hier of ergens anders, gingen we bijna elke vrijdag uit eten. Maar hij wilde niet.

Maandag werd ik door Bob gebeld of ik de volgende dag meekon naar de neuroloog. En Bob vertelde dat Thea had gezegd dat Willem wartaal praatte.
Ik Willem gebeld om af te spreken hoe laat ik er dinsdag zou zijn. Maar na eventjes praten klonk hij heel gek, alsof hij een taalstoornis, afasie, heeft.

Ik schrok daar behoorlijk van en het leek me beter om naar de Spoed Eisende Hulp te gaan, ik was bang dat hij een herseninfarct had gehad.

Maar het was nog veel erger, nog diezelfde nacht vertelde de neuroloog aan Willem dat hij meerdere hersentumoren had.

Dat was verpletterend, Willem kon amper meer wat uitbrengen. Maar hij moest zijn moeder bellen. Ook al was het 3 uur ‘snachts, zij moest het weten en de ellende met hem delen.

Daarna volgde de opname in de VU, waar de ene onheilstijding de andere opvolgde. Om te resulteren in de uitslag van het biopt. Nadat hij de uitslag had gehad wilde hij naar huis, hij verveelde zich in de VU, er was nauwelijks wat te doen voor Willem.

Willem wilde graag thuis blijven en daar hebben we met een grote groep vrienden voor kunnen zorgen.

Ook nu maakte hij het ons gemakkelijk: was bijna niet verdrietig, is nooit boos geweest. Was ook nu zo nuchter als maar kan: “ja ik had ook onder een auto kunnen komen, en dan had ik geen afscheid kunnen nemen”. Zolang hij kon genieten van dingen en mensen om hem heen was het leven waardevol voor hem.

En dat is mogelijk geweest tot de laatste woensdag voor zijn sterven. Die dinsdag heeft hij nog zelfstandig sushi gegeten en broodtaart van Ing Sioe.

Fysiek ging het vrij snel slechter met Willem, maar mentaal bleef hij heel lang alles goed volgen, alleen het zelf praten werd alsmaar lastiger. Maar er bleef contact, tot bijna aan het einde aan toe.

Tot zijn laatste woord, volgens mij, dinsdag. De huisarts vroeg hoe het ging: moeizaam. Zijn hele lijf ging moeizaam.

Tot die tijd hebben wij kunnen genieten van een zijn grote inzet, zijn nuchterheid, zijn geintjes, zijn vastberadenheid, zijn interesse voor de natuur, de politiek, de beursberichten en nog steeds had hij interesse voor de mensen om hem heen. Hij is niet boos geweest, ja wel eens gefrusteerd in het begin omdat het praten zo moeilijk ging. En doordat hij zich na een verdrietige periode, een verdrietig moment steeds herpakte, was het voor ons niet moeilijk om dichtbij hem te zijn.

Woensdag had hij pijn, die hij waarschijnlijk zelf heel goed herkende van zijn vorige longembolie. Hij wilde naar het ziekenhuis, daar constateerden ze meerdere longembolieën in zijn rechter long. Willem was die ochtend tegen een coma aan. Donderdag en vrijdag kon iedereen nog op bezoek komen en afscheid nemen. Vrijdagavond is hij rustig ingeslapen.

Het is goed zo. We hebben allemaal ons best gedaan. Willem en wij.

Een ding wil ik nog meegeven:
In Nieuw Zeeland had Willem een prachtige opmerking:

Ik ben nooit iets kwijt, ik kan het alleen niet vinden.

Zo is het nu ook voor mij:

We zijn hem niet kwijt.

Ik wens jullie dat je zijn leven kunt vieren en zijn dood kan dragen.

Dank jullie wel voor jullie aandacht.

Fia. 

Op verzoek van een collega van Willem onderstaand de tekst van Bas van der Steen voor Willem's uitvaart.
De teksten van Ronald, Frederique, Oom Frits en van mij volgen. Alleen het gedicht van Marije heb ik nog niet.
Daag, Fia


Amsterdam, 24 april 2009

Aller beste Willem,


Toen je wist dat je einde naderde stemde je in dat bij het afscheid gespeechd mocht worden, als het maar kort zou zijn. Dat valt niet mee om het kort te houden als je iemand 50 jaar kent. Want zolang kennen wij elkaar Willem.
Jeroen, mijn broer, geboren in 1956, jij in 1957 en ik in 1958. Met z’n drieën opgegroeid aan de Rubenslaan te Utrecht, jij op de eerste etage en wij op de 2de etage van hetzelfde trappenhuis.
De band tussen ons en onze ouders werd hecht. Jouw moeder werd voor Jeroen en mij tante Els. Mijn ouders werden voor jou tante Carla en oom Ton. En tot op de dag van vandaag is dat nog steeds zo.

Zelf kan ik het mij niet meer herinneren, maar van mijn ouders heb ik het verhaal vaak moeten horen. Als kind was ik nog wel eens aan het slaapwandelen. Op een avond hoorden mijn ouders de slaapkamerdeur en de voordeur open gaan. Nieuwsgierig gingen zij kijken, en zagen zij mij in pyjama en op blote voeten naar beneden lopen tot bij de voordeur van Willem. Op dat moment maakte mijn moeder mij wakker. Achteraf jammer, want nooit zullen wij weten wat ik nu precies ging doen, maar het kan bijna niet anders dan dat ik aan tante Els had willen vragen of Willem buiten kwam spelen. Want zo ging het altijd.

Samengespeeld in de zandbak. Vervolgens voetballen tussen de flats, vissen in de Kromme Rijn, en rolschaatsen. Wedstrijdjes rond de Kohnstammschool. Jeroen won altijd, toen al.
Op zondag naar DOS (voor diegene die dit niet weten, de voorloper van FC Utrecht). Op de houten staantribune op de wielerbaan achter het doel, de Bunnik-side, een jongenskaartje voor één gulden.
Toen zelf gaan voetballen, bij Hercules, en in de zomer cricket, heel veel cricket, bij hetzelfde Hercules. Voor cricket had je meer aanleg dan voor voetbal. Je was een zeer verdienstelijk cricketer. Als vaste bowler van de a-junioren op zaterdag en het 2de senioren elftal op zondag heb je vele wickets genomen en naam gemaakt.

In 1974 verhuisden wij naar Zeist, maar op onze vriendschap had dit geen invloed. Bij Hercules kwamen wij elkaar wekelijks tegen. Van mei t/m augustus werd elk weekend doorgebracht op het cricketveld, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Leider van jeugd elftallen, umpiren en zelf spelen, 2 wedstrijden in een weekend. En doordeweeks nog een aantal keren trainen.

Na 2 cricketvakanties in Engeland doorgebracht te hebben, werd in 1976 besloten op vakantie te gaan naar de Dordogne met z’n vieren, jij, Jeroen, Floris en ik. Onze vervoersmiddelen bestonden uit gewone fietsen, zonder versnelling, met de trein meegenomen. Een echt fietssucces werd dit niet, alles wat kapot kon gaan aan een fiets ging ook kapot, maar de smaak hadden wij te pakken.
Een jaar later deden wij het over, maar nu op echte racefietsen. Jouw eerste race fiets, een groene Union, loodzwaar, maar er zat een krom stuur op, dus was het een echte racefiets. Gekscherend noemde wij jouw fiets het “ijzeren ros”.

In die periode gingen jij en Jeroen studeren en wonen in Amsterdam en cricketen bij ACC te Amstelveen. Ik stopte met voetbal en cricket en stortte mij geheel op het wielrennen.
Ik ben er trots op dat ik de wielerbacil op jou en Jeroen heb overgebracht. Na een aantal jaren stopten jullie ook met cricket en gedrieën gingen wij verder op de racefiets.

Een periode brak aan van fietsen, fietsen en fietsen.
In de zomervakanties met de trein naar Maastricht, en vandaar uit op de fiets richting Alpen, Pyreneeën of Dolomieten
De uitdaging voor ons zat in de hoogte, hoe hoger hoe mooier. Dit betekende dat alle cols in Frankrijk, Italië, Zwitserland en Oostenrijk beklommen moesten worden en uiteindelijk ook werden beklommen. Aubisque, Tourmalet, Mont Ventoux, Galibier, Alpe d’Huez, Izoard, Iseran, Bonnet, Angel, Stelvio, Gross Glöckner etc, etc. Niet tientallen, nee honderden cols hebben we beklommen. Een groot aantal niet één keer maar soms wel 2,3 of 4 keer.
In zinderende hitte, bij temperaturen onder 0, in regen, hagel, sneeuw en dichte mist. We hebben het allemaal overwonnen.
Alle hoeken van Frankrijk hebben we gezien, behalve de westkust, om de dood eenvoudige reden dat daar zijn geen bergen zijn.
Aankomst op Alpe d’Huez, Tour de France 1978 gezien (in bocht 3 voor de kenners).
’s Avonds nog een pilsje gedronken op de overwinning van Hennie Kuiper en de gele trui van Joop Zoetemelk.

De eerste jaren met kampeerspullen, en dat alles mee omhoog de cols over. Later, toen jij je eerste auto kreeg, werden de vakanties wat luxer. Of met de bus naar Zuid-Frankrijk en vandaar uit een ronde via hotelletjes.

Daarnaast vonden we ook een uitdaging in het rijden van wielerklassiekers en zware toertochten, van meer dan 200 km met veel hoogtemeters ( de zgn cyclo sportieven).
LBL (wel 7 x), Waalse Pijl, Claude Criquilion, Eddy Merckx, De Marmotte en de Dolimiti Supercup.

Hoeveel kilometers hebben we samen gefietst of met z’n drieën? Ik weet het niet, maar de evenaar rond komt aardig in de buurt.

Daarnaast heb jij nog uitstapjes gemaakt naar monstertochten als Rondje IJsselmeer, 400 km in een etmaal. Deze tocht heb je 2 keer gereden. Hier heb ik mij nooit aan gewaagd.
Ik herinner mij nog die eerste keer. ’s Avonds om 22.00 uur toch maar even tante Els bellen of Willem al gearriveerd is. Neen, maar hij is zonet uit Voorthuizen vertrokken, dus het duurt niet zolang meer! De tweede keer ging het een stuk sneller.

Medio jaren 90 raakten de gezamenlijke fietsvakantie en zware toertochten wat uit. Jij had je sociale contacten in Amsterdam, en ik de mijne in Utrecht en Bunnik. Jij zocht het steeds verder en ging uiteindelijk de hele wereld over.
Wat bleef waren de gezamenlijk trainingstochten over de Utrechtse Heuvelrug en de fietsweekenden in o.a. de Ardennen.
Het gekke was, als wij elkaar een tijd niet gezien hadden, en we maakten weer eens een afspraak om te fietsen, leek het altijd alsof onze laatste ontmoeting van hooguit een paar weken terug was.

Je werd een meester en de spil in het organiseren van sportieve en gezellige weekenden. Langlaufen in het Sauerland en vooral fietsen in de Ardennen.

Het hoogtepunt de laatste jaren was het jaarlijkse fietsweekend in Juni op de Wanne. Hoe je aan dit adres gekomen bent weet ik niet, maar het huis en de locatie zijn adembenemend.
Het eerste mailtje dat ik dit jaar van je kreeg betrof het weekend op de Wanne, om deze datum vast vrij te houden in de agenda.

De laatste keer dat wij samen fietsten was afgelopen zomervakantie. Met Hanneke en de kinderen verbleef ik op een camping in het Centraal Massief.
Jij kwam langs, terug van een cyclo sportief tocht in de Pyreneeën en op weg naar de volgende cyclo sportief tocht in de Alpen. We hadden de tent nog niet opgezet of je stond al voor onze neus. Hanneke en ik hebben daar erg om moeten lachen. Het was heel gezellig. We hebben samen nog een tochtje gereden, en nooit kunnen vermoeden dat dat onze laatste gezamenlijke tocht zou zijn.

Als ik aan Willem denk, denk ik aan appelgebak. Een dag fietsen met Willem zonder appelgebak bestond niet.
Als ik aan Willem denk, denk ik aan die gele Michelin gidsen. Altijd op zak en altijd turen en zoeken naar mooie stille weggetjes en het liefst met pijltjes want dat betekende omhoog.
Willem was te herkenen aan die altijd aanwezige tatoeage op de binnenkant van zijn rechter kuit. Een afdruk van het grote voortandwiel. Zijn been zat altijd onder het kettingvet. Dit gebeurde meestal bij het afstappen van de fiets om de kaart lezen.
Als ik aan Willem denk zie ik hem voor me lopen, ’s avonds in een verlaten Frans dorpje, op zoek naar een eetgelegenheid om de honger te stillen na weer een dag lang fietsen.
Als ik aam Willem denk moet ik ook altijd denken aan het aantal keren dat wij ’s nachts mopperend uit bed stapten van de rugpijn en besloten de matrassen maar op de grond te leggen om daarop verder te slapen. De Franse hotelbedden in de jaren 80 waren niet best.
Als ik aan Willem denk, moet ik ook altijd denken aan onze eerste LBL in 1981 samen met Siem. We hadden het er nog regelmatig over. Op de fiets er na toe. Onderweg in Maastricht de overtollige bagage in een kluis op het station achtergelaten. ‘s Nachts niet geslapen en doorgebracht op het Station van Tilff (de startplaats even onder Luik) in een wachthokje op het perron. Steenkoud was het en alleen dunne wielerkleren aan. Om 4 uur ’s ochtends bij de start een meegenomen appeltaart als ontbijt genuttigd. Om 5 uur als eerste vertrokken. Begin van de middag waren we terug. Onderweg zijn we nauwelijks andere fietsers tegengekomen (terwijl er toch enkele duizenden aan mee deden). Die dag een hitte golf, 35 graden en 260 km gefietst. In de 27 jaar daarna hebben wij het nooit meer zo heet gehad in de Ardennen.
‘s Middags op de terugweg in de trein van Maastricht naar Utrecht kreeg Willem een krampaanval waarbij hij in een reflex zijn rechtervoet naar voren schopte en daarbij, op een haar na, de vrouw die tegenover hem in de coupé zat, in het gezicht schopte.
We hebben in die 30 jaar samen heel wat krampaanvallen gehad, maar dit was de mooiste.
Ook moet ik weer denken aan die gezamenlijke vakantie waarbij we gebruik maakten van de busdienst van Cycletours ( dit moet zijn geweest in 1985 of 1986). Wij hadden gekozen voor de eerste halteplaats Macon, even boven Lyon. Niet gerealiseerd dat de bus hier wel eens vroeg aan zou kunnen komen. ’s Ochtend om 4 uur werden we uit de bus gezet met onze fietsen. En daar stonden we, om 4 uur ’s ochtends, met z’n tweeën, in het donker, op een verlaten parkeerplaats ergens langs de route du soleil. Wat ik mij verder nog alleen kan herinneren van deze vakantie is dat het erg heet was en dat wij zeer lange dagetappes hebben gemaakt en dat het eten slecht was, in ieder geval veel te weinig.

Het gezegde “eenvoud siert de mens” is geheel op Willem van toepassing. Geen poeha, geen uiterlijk vertoon, geen kapsones. Rustig op de achtergrond met af en toe een rake of droge opmerking maar ook altijd met een duidelijk eigen mening.
Willem was sociaal en hechtte aan gezelligheid. Het bewijs is terug te vinden in z’n brede vriendenkring. Voor zijn moeder was hij zeer zorgzaam en toegewijd.
Willem was ook intelligent en had een brede algemene ontwikkeling. Willem was gek van sport en bezat een ongelooflijke feitenkennis van jaartallen, tijden, records. Wanneer en waar schaatste Ard Schenk en Erik Heiden hun snelste tijden? Willem kon het zo oplepelen.

Willem, de laatste jaren had je er weer zin in, in het rijden van zware toertochten. Je had er duidelijk lol in en je had de trainingen geïntensiveerd. Dat was te merken. Bij onze gezamenlijke trainingstochten naar de Grebbenberg had ik steeds meer moeite om je wiel te houden.
Tijdens je ziekte vroeg je of ik je administratie wilde bijhouden. In je administratie kwam ik een uitslag tegen van een sportmedisch onderzoek uit maart 2008. Bij het inspanningsonderzoek stond bij de zuurstofopname vermeld; een uitstekend duurgetraind conditiegetal en bij de eindconclusie stond; goede gezondheidsparameters en uitstekend uithoudingsvermogen.
De longembolie uit 2005 was je te boven en je oogde inderdaad beresterk tijdens onze trainingstochten.

Dat je conditie goed was en een sterk hart had, hebben wij van dichtbij kunnen zien de laatste 2 dagen dat je in het VU-ziekenhuis lag. Iedereen was onder de indruk van het hart dat van geen ophouden wist, terwijl we wisten dat je niet meer kon winnen.

Vorig jaar kregen Jeroen en ik nog een cd van je met daarop een100-tal foto’s van o.a. onze gezamenlijke vakanties. Toen al was deze cd mij zeer dierbaar, maar wie heeft ooit kunnen vermoeden dat deze cd een jaar later van onschatbare waarde zou worden.

Het is nu al een paar weken mooi weer, en ik weet zeker dat we nu al een of twee keer ons vaste trainingsrondje naar de Grebbenberg hadden gereden, als voorbereiding op het Wanne weekend.
Als groep hebben we besloten het Wanne weekend in ere te houden, ter nagedachtenis aan jou. Wij zijn er van overtuigd, dat jij dit zo gewild zou hebben.

Ik zat wel een te filosoferen over 20/30 jaar, wij zouden dan 70/80 jaar zijn, of wij dan nog steeds de Wanne en die verschrikkelijke Stockeu op zouden fietsen. Wanneer zouden wij beslissen om hiermee te stoppen. Ik had geen idee en kon mij er ook geen voorstelling van maken.
Maar we hebben deze beslissing niet zelf hoeven te nemen. Het bericht over de tumoren kwam zo onverwacht en was zo definitief.
Het idee nooit meer samen te fietsen en na afloop een biertje te drinken is niet te vatten. Wat blijft zijn geweldige herinneringen.

Bertus Hendriks vatte het zo kernachtig samen in het condoleance register op internet; “Willem laat een gat vallen dat niet meer valt dicht te rijden”.
Maar ik beloof je Willem; mochten wij elkaar ooit weer ontmoeten, dat gat zal worden dichtgereden.

Willem, bedankt voor alle geweldige momenten die samen hebben beleefd.

Adieu
BasBunnik 

Dear friends and family of Willem,

Willem was a great coach and colleague for me at Informaat. I enjoyed the many talks we had and will always remember him as a very warm person. I wish everyone who got to know Willem much strength in this tragic loss.

Prof. dr. David Keyson, TU Delft 

Het was inderdaad een indrukwekkende en passende uitvaart! Op verzoek hierbij ook de tekst van mijn praatje op de afscheidsbijeenkomst:

Ik ben Esther Dunning van Informaat, het bedrijf waar Willem de afgelopen 18 jaar heeft gewerkt.

Het is vandaag precies 8 weken geleden dat Willem ons op een vrijdagmiddag huilend kwam vertellen dat hij geheugenproblemen had en er iets niet goed met hem was. Willem was nooit ziek, en huilen deed ie al helemaal niet, dus het was meteen duidelijk dat het ernstig was. Maar wie had ooit kunnen denken dat we 8 weken later hier bij zijn kist zouden staan.

We zijn hier vandaag met veel Informaat’ers en ex-Informaaters, en ook uit de aard en hoeveelheid van de reacties op zijn overlijden blijkt dat Willem niet zomaar een collega was.
Het begon 18 jaar geleden, toen Willem ons een sollicitatiebrief stuurde die ik afgelopen week voor het eerst weer terugzag. Als ik nu naar zijn CV kijk, verbaast het me dat hij is aangenomen. Maar dat lag niet aan Willem, maar aan het werkterrein van Informaat, waarvoor indertijd nog geen opleidingen waren. Wat ons denk ik indertijd triggerde was zijn heldere brief en zijn motivatie. Citaat: “Ik vind het ontwerpen van user interfaces uitermate fascinerend en boeiend en ik wil daarin dan ook graag verder gaan.” Dus Willem werd als een van onze eerste medewerkers aangenomen en daar hebben we nooit spijt van gehad.

Moeder Sellink herinnerde me er laatst wel aan dat ik hem op zijn eerste werkdag naar huis heb gestuurd. Gelukkig ging het niet om iets ernstigs: Willem viel bijna achter zijn bureau in slaap omdat hij de nacht ervoor heel laat uit het buitenland was teruggekomen en zijn eerste werkdag niet te laat wilde komen. Wat ik toen nog niet wist, is dat deze situatie zich nog vaak zou herhalen en typerend voor Willem was. Zowel die buitenlandse reizen als het gewoon naar je werk gaan alsof er niks aan de hand is.

Sowieso hield Willem ervan om de dag vroeg te beginnen, ook om aan het eind van de dag bijtijds te kunnen gaan sporten. Hij was vaak als eerste op het werk en was denk ik de enige die de deurcode wist. Tussen de middag at hij altijd een boterham met zwart-witte vlokken; ik heb me wel eens afgevraagd of hij die ook op reis meenam.

In het werk was Willem vooral een man van de inhoud en van samenwerking met anderen. Hij werd gaandeweg een uitstekend vakman en adviseur, vond het leuk om medewerkers met minder ervaring te begeleiden en was in projecten vaak een bindende factor. Verder kon je altijd van Willem op aan, hij bleef rustig, kon relativeren en liet zich niet gek maken. Een collega en vriendin als Carla Huls (hier achter me), zelf ook een senior, gaf laatst aan dat als ze zich weer eens druk of boos over iets maakte, ze graag met Willem sparde en dat het dan meteen een stuk beter ging. Alleen zijn laatste project, bij Binnenlandse Zaken, vond hij moeilijk. Onze accountmanager Danny van Wieringen, die hem al jaren ook als vriend kende, vond dat al niks voor hem. Pas achteraf weten we dat het door zijn ziekte kwam, die toen nog niet onderkend was.

Willem voelde zich het over het algemeen ook erg thuis bij Informaat. Hij hield van het soort werk en de mensen die bij Informaat werkten en ging graag mee op de tweejaarlijkse buitenlandse uitjes. Het enige waar hij zich wel eens aan ergerde, waren gesprekken over de strategie, die veel tijd kostten en naar zijn idee teveel over het proces en te weinig over de inhoud gingen. Maar hij relativeerde dat zelf meteen weer door tegen collega’s te zeggen dat ‘overal wel wat was’. De afgelopen jaren was Willem gewoon fijn inhoudelijk in projecten bezig en werd hij door iedereen als expert en persoon gerespecteerd en gewaardeerd.

Wat er zeker ook aan bijdroeg dat Willem bij Informaat bleef, was dat wij het mogelijk maakten zijn grote passies, reizen en sporten, met werk te combineren. In goed onderling overleg bedachten we constructies waardoor hij langere perioden verlof kon opnemen. Omgekeerd hebben wij zo mooi kunnen meegenieten van al zijn avonturen. Willem is de enige medewerker die ooit een avond met dia’s van zijn reizen heeft weten te vullen. Ook zijn sporten volgden we op de voet. Heel Informaat leefde dan ook mee toen hij in 1997 eindelijk was ingeloot voor de Elfstedentocht, maar net niet op tijd terug was uit Amerika toen die gereden werd.

Met zijn reiservaring was Willem ook zeer geschikt als lid van de commissie die in 2006 het Informaat-uitje mocht organiseren. Traditiegetrouw gebeuren de voorbereidingen hiervoor altijd in het diepste geheim en mensen zaten hem al flink te knijpen voor de verwachte sportieve activiteiten. In een P.S. van een mail stond zelfs: “Bij ons is doping wel toegestaan. Vraag je apotheek vast om een extra setje.” Mede-commissielid en vriendin Ineke van Gelder (hier achter me) heeft me verklapt dat Willem heel Informaat inderdaad het liefst op mountainbikes de heuvels van Sintra in Portugal had ingejaagd. ‘Helaas’ waren er in Sintra te weinig fietsen te huur en mochten we lekker wandelen en picknicken.

Een ander uitje vond plaats ter ere van het 15-jarig jubileum van Willem. Als cadeau mocht hij met alle collega’s een avondje uit naar keuze. Het werd een prachtige voorstelling van Cirque du Soleil, waarna we op ‘zijn’ golfbaan in het maanlicht het welbekende ‘biertje toe’ hebben gedronken.

Qua persoon was Willem als medewerker vooral zichzelf, hij was iemand uit één stuk. Dus denk ik dat wij hem net zo kennen als zijn vrienden en familie hem kennen: Vriendelijk, loyaal, relativerend en integer. Zijn levenshouding was om het leven te nemen zoals het komt. Hij trad niet op de voorgrond, en hoewel er niet veel woorden aan werden vuil gemaakt voelden velen een band met hem, hij was iemand om van te houden. Ook in de afgelopen, zeer heftige periode toen zijn wereld van de ene dag op de andere instortte, bleef Willem tot het eind toe Willem. En hoewel hij af en toe heel verdrietig was, accepteerde hij ook dat het was zoals het was.

In alle reacties op zijn overlijden overheersen de schok en het verdriet dat een zo bijzonder iemand zomaar heen kan gaan. Zijn onverwachte dood confronteert ons met onze vergankelijkheid en sterfelijkheid, die van hem en van onszelf. Iets wat mij troost biedt, las ik toevallig – of niet toevallig – laatst: het idee van rimpelingen. Dit zijn de cirkels van invloed die ieder van ons creëert en die nog jarenlang invloed kunnen uitoefenen op anderen en zo iets van onze levenservaring nalaten. Zoals de rimpelingen in een vijver net zolang doorgaan tot ze onzichtbaar zijn geworden, maar nog steeds op een onzichtbaar niveau voortduren. Als iemands rimpelingen voelbaar zullen blijven zijn het wel die van Willem. Aan ons om deze invloed weer door te geven.

Ik wil besluiten met een van de 1000 muzieknummers die collega’s voor hem op een iPod gezet hebben toen hij weinig meer kon en waarvan hij nog erg heeft genoten. Het is een stukje van de soundtrack van Into the Wild: The end of the road. 

Beste Willem,

Het is een indrukwekkende afscheidsceremonie geworden, daar in De Skeeve Skaets, naast de schaatsbaan, die voor bijna een kwart eeuw je winterse thuisbasis was. Je had in je leven zoveel sympathie gezaaid! Nu oogstte je liefde en medeleven duizendvoud! Er waren talloze vrienden en vriendinnen, het paste maar nauwelijks. En je had ook nog voor het meest jubelende lenteweer gezorgd in jaren. Er waren trossen bloemen. Er was een indrukwekkend muziekprogramma. Er waren toespraken die je tot leven brachten en iedereen ontroerden. Er waren tranen…

En toen, in de begrafenisauto, maakte je je laatste ronde. Over de ijsbaan, die je zo geliefd was. Wij stonden allemaal aan de kant, onder een machtige zon, rouwend, peinzend, herinnerend, verzonken in eigen gedachten, maar allen doordrongen van het pijnlijke besef dat je die ronde nooit meer zou rijden, noch met ons samen, noch alleen zoals nu, deze laatste keer. Het was indrukwekkend. Je kon een speld horen vallen. Er was verdriet bij allen.

Dat ik bij jouw laatste stonde ooit zou spreken om voor altijd afscheid van je te nemen, dat hadden we ons beiden nooit zo voorgesteld.
Men vroeg mij na afloop om mijn afscheidsrede ter herlezing aan te bieden. Ik plaats hem daarom hier, in jouw condoleanceregister. Maar ik draag hem op aan jou. Het zijn mijn laatste woorden, voor jou bestemd. Vaarwel, Willem, ik zal je missen!



Moeder Selllink, Familieleden, vrienden en vriendinnen van Willem,

Beste Willem,

Wie had dat kunnen denken? Anderhalf jaar geleden, op een stralende najaarsdag in september, vierden we uitbundig je 50e verjaardag. Het was een feestelijke dag, met veel pret en jolijt, roeiend rond de Beulakerwijde. En iedereen straalde het geluk terug van het warme zonlicht dat ons die uitzonderlijke dag zo rijkelijk gegund werd.

En nu staan we hier met zijn allen, nog vol ongeloof, en verbijsterd door de schok, om afscheid te nemen van een dierbare en diep gerespecteerde vriend. De leegte die Willem in ons hart achterlaat verdragen we nauwelijks. En we haasten ons die te vullen met talloze kleurrijke herinneringen, herinneringen die ons nu eens troosten en Willem haast tastbaar dichtbij brengen; maar die ons dan ook weer des te schrijnender het gemis aan hem doen voelen.

Willem hield van het leven, en ademde het met volle teugen in. Hij was geïnteresseerd en nieuwsgierig, vooral naar het verre en vreemde. Daarom verkende hij zijn leven lang grenzen: verre landen, uitzonderlijke landschappen, bijzondere mensen (al dan niet exotisch), maar tenslotte toch vooral ook zijn eigen grenzen. Dat dreef hem naar Tibet en Nepal, naar de Himalaya, naar de hoogste collen van Europa, naar lange fietsreizen door stoffige of tropische landen, naar uitgestrekte ijsvlakten bij het eerste het beste natuurijs, naar de meest uitputtende races in de Dolomieten. Wat hem daarbij dreef was niet zozeer ambitie (grootspraak was hem vreemd), noch waaghalzerij, als wel hartstocht (er ìs toch ook haast niks mooiers?), èn uitdaging: kàn ik het? Of kan ik het nog béter? En de laatste paar jaren: kan ik het nóg?

En hij kon het als geen ander! Tijdens de zwaarste beklimmingen was hij nog in staat tot onderhoudende conversatie. En tijdens de Amstel Gold Race van vorig jaar zagen zijn vrienden hem precies twee keer: bij de start en bij de finish. En ook toen weer zijn karakteristieke bescheidenheid: Ja, na zo’n 50 km., bij de eerste stempelpost, had hij nog wel even staan wachten, maar had gedacht dat zijn vrienden hem in de drukte wellicht ongemerkt… voorbij gereden waren!

Bij dat alles was Willem ongelooflijk trouw. Trouw in de eerste plaats aan zijn moeder, die altijd zijn allereerste zorg was, waar hij ook ging ter wereld. Eens vroeg ik hem of hij er geen oren naar had zich min of meer blijvend in zijn geliefde Azië te vestigen. “Jawel,” verklaarde hij, “maar nooit zolang mijn moeder mijn zorg nog nodig zal hebben.”

Trouw ook aan zijn vrienden. Een voorval van een paar jaar geleden staat mij nog helder voor de geest. Ik was plotseling ernstig ziek teruggekeerd uit Cuba en werd opgenomen in het VU-ziekenhuis. Nóg had Willem het bericht niet vernomen of hij stond al aan mijn bedzijde. En dat nog wel op de morgen van de dag waarop hijzelf naar Azië zou vertrekken!
Een zijdelingse anekdote, die Willem zo typeert, moet me hierbij nog van het hart. Toen hij mij opzocht was ik herstellende van een zware operatie. Toch vatten hij en ik het plan op zijn bezoek naar een aangename visitekamer te verleggen. Uiterst behoedzaam schuifelde ik voetje voor voetje, met de mobiele infuuspaal aan mijn hand, de ziekenzaal uit. Even later bereikten we een stel deuren die automatisch opensloegen en waarachter zich een lege, schier eindeloze ziekenhuisgang voor ons oog ontrolde. “Wel,” stelde Willem voor, in compleet contrast met mijn erbarmelijk geschuifel, “laten we dan de training beginnen met 200 m. Steigerung.” (voor de niet-ingewijden: dat is het geleidelijk aan opvoeren van de schaatssnelheid over een traject van 200 m. tot tenslotte niets ontziende topsnelheid). Mijn deerniswekkende toestand verhinderde toen dat ik in lachen uitbarstte, maar vrolijk stemde het me wel. En in mijn herinnering schiet ik hierover nog vaak in de lach.

En dat is niet het enige citaat van Willem dat bij mij – en andere vrienden zullen dit herkennen – de lachspieren tot in jaren nog kan aanzetten. Zo’n opmerking, op zo’n onwaarschijnlijk moment, dat was Willem ten voeten uit. Met een altijd aanwezige humor, waarvan nog het meest verkwikkende was, dat die vaak zo onnadrukkelijk werd uitgesproken - zoals Willem zoveel van wat hij presteerde zonder branie of scoorbejag verrichtte. Jaren geleden, op een spectaculair mooie ijsdag met zwart spekijs op de Beulakerwijde zover het oog reikte, kwamen we na een korte pitstop (in een restaurant aan de oever) weer naar buiten. Tussen allerlei schaatsen die vóór de deur geparkeerd lagen, merkten we ook een stel merkwaardige Noren op, Noren - nog niet eerder door ons gezien – met sterk verhoogde schoenen (vermoedelijk om een zwakke enkel wat extra steun te bieden). “Tja,” mompelde Willem in zichzelf, “dan hèb je het eigenlijk al opgegeven.” Een opmerking die door zijn tragikomisch effect me altijd weer een fijne lach ontlokt als ik eraan terugdenk, zeker als ik me daarbij die karakteristieke brede glimlach voorstel, die Willem zo vaak tevoorschijn kon toveren.

Willem was ook heel genereus. In onze schaatsclub was hij zonder uitzondering steeds weer de eerste die een rondje aanbood. Daar kon je ook nauwelijks tussen komen, aangezien hij altijd als eerste uit de kleedkamers vertrok en dan stelstelmatig aan een ieder van ons clubje al vroeg of die persoon ook van de partij zou zijn bij het naborrelen. Als wijzelf dan wat later in De Skeeve Skaes aankwamen, stond er al een hele partij bockbier op tafel. Dat was Willem: royaal. Zo royaal, dat hij de laatste jaren in onze schaatsclub zelfs spreekwoordelijk is gemaakt. De weinige keren dat Willem niet aanwezig was bij de schaatstraining luidde de vraag onder ons dan ook steevast: “Wie is vanavond de Willem?”

Willem, je laatste beklimming was ongetwijfeld de zwaarste van je leven. Je bent omhoog gestoven, hebt ons allemaal uit het wiel gereden en bent gedemarreerd, ons eenzaam achterlatend, voor altijd. We waren er getuigen van, hoe je die laatste twee etmalen eenzaam streed, diep en zwaar adem halend, zonder ophouden, zonder pauze, tot die laatste ademtocht. Welke ontzagwekkende bergwand was je bezig te beklimmen, alleen, in een eenzaam gevecht? In gedachten zag ik je gaan, een klein stipje op de uitgestrekte alpenweiden. Het leek wel de Col d’Agnel, één van de mooiste cols die ik ken. Het kleine bergweggetje versmalt zich tot een pad met wildroosters, waar geen auto’s meer gaan; een wit lint dat zich in vrolijke serpentines uitrolt tegen de machtige bergwand tot aan de verre top. In de zonbeschenen alpenweiden grazen loom de lammeren van het nieuwe jaar. En in één klap bedacht ik: dit is niet de Col d’Agnel, die Willem beklimt, maar een soort van hemelse pendant, een Col d’Angel, een Engelenberg! Ik stelde me voor hoe bovenaan de col in het heldere zonlicht een kluit vrolijke engelen gestaan moet hebben, geen luchtfietsers, maar een stel sportieve vrolijke jongens en meiden in wielertenue en met vederlichte fietsjes aan de hand. Ze zullen je gewenkt hebben en krachtig toegejuicht, opgetogen als ze waren over die ene aardbewoner, die het aandurfde om hun bijkans onbedwingbare Engelenberg te bestormen op zo’n aardse racefiets, zo’n zware koolstofkolos…

Tenslotte sloot je je ogen en stokte je adem. Een hemels verschiet onttrok het ultra-Verre land dat je bereikt moet hebben aan mijn blik. Niemand van ons hier heeft dat land ooit nog bezocht. Maar vanaf onze zijde roepen we je een laatst vaarwel toe: Willem, uit het diepst van ons hart, het ga je goed! Dank voor alles wat je ons gegeven hebt. We zullen je missen en nooit vergeten.

Ik heb gezegd. 

Ik ben geschokt door het overlijden van Willem, een vreselijk bericht dat ik opving via het Informaat alumni netwerk. Willem heb ik altijd gerespecteerd als een van de inhoudelijke richtinggevers van Informaat en het vak. Ik wens vanaf deze plek familie en vrienden sterkte toe. 

Willem,

nooit meer even met je bijpraten over het werk, een afgelopen vakantie, een komende vakantie, onze toekomstplannen.
Ik ben blij dat mijn herinnering aan jou deel is van mijn toekomstplannen.
Ik wens je moeder, je familie en al je vrienden veel sterkte toe.

CarlaH 

Hoe moeilijk de laatste weken en dagen ook voor je geweest zijn, nooit verloor je je discipline, je kalmte, je uithoudingsvermogen en je optimisme. De opeenvolging van dagelijkse teleurstellingen weerhield je niet om toch steeds weer te zeggen: “proberen”. En zelfs toen het spreken helemaal niet meer ging, kwam dit ene woordje er toch nog steeds weer uit.

Door jouw vroege verscheiden realiseer ik me hoe dankbaar we mogen zijn voor alle herinneringen. Er zal geen dag voorbij gaan dat ik op mijn fietsje spring en niet even aan je zal denken, en me realiseren dat het ons wel gegund is om verder te leven, te reizen en de seizoen voorbij te zien glijden. En dit is geen vluchtige gedachte die na een paar maanden weer vergeten is (zoals jij zelf grapte), dit besef is een groot geschenk wat je ons nalaat. Je blijft een baken voor me, met als lichtje: “proberen”.

Ik zal je erg missen. 

Onze oprechte deelneming met dit grote verlies voor familie, vrienden en collega's. 

Beste Willem,

Jouw reis zal eens de onze worden. We zullen altijd aan je denken tijdens onze reizen.